2ο Αντιφασιστικό Τουρνουά Ποδοσφαίρου στον Εύοσμο

Antifa

Advertisements

Εισήγηση της Ανοιχτής Συνέλευσης Δυτικών Συνοικιών στην εκδήλωση του Σαββάτου 28/2

 

Η πόλη αποτελεί τον καθρέφτη του οικονομικού συστήματος, που σήμερα είναι ο νεοφιλελευθερισμός και η ελεύθερη αγορά, κάτι που αντανακλά τους ανταγωνισμούς που δημιουργούνται μέσα στην κοινωνία. Άρα οι άνθρωποι μέσα σ’ αυτήν, αναπόφευκτα, χωρίζονται σύμφωνα με την οικονομική τους κατάσταση και έχουν πρόσβαση στα βασικά αγαθά (στέγη, τροφή,νερό, ρεύμα, ένδυση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη) ανάλογα με την τσέπη τους. Στις φτωχογειτονιές των μητροπόλεων, όπως είναι και οι δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης, υπάρχει υπερσυγκέντρωση πληθυσμού με ελάχιστους, ως και καθόλου, ελεύθερους και ανοιχτούς χώρους για τα παιδιά και τους νέους και μεγάλη ρύπανση από τις βιομηχανικές μονάδες που βρίσκονται στα πέριξ. Σ’ ένα τέτοιο τοπίο όπου το κέρδος είναι πάνω από τις ζωές των ανθρώπων οι κοινωνικές σχέσεις μετατρέπονται σε εμπορευματικές. Ο αστικός ιστός διαιρείται σε περιοχές διασκέδασης, κατανάλωσης, εργασίας όπου και οι γραμμές των μέσων μαζικής μεταφοράς λειτουργούν για την κάλυψη αυτών των σκοπών.

Οι ελεύθεροι, δημόσιοι χώροι δεν θα μπορούσαν να μείνουν ανέπαφοι από αυτήν την συνθήκη. Όλο και περισσότερο βλέπουμε να ερημώνουν και να εγκαταλείπονται δημόσιοι χώροι, την ώρα που οι κυβερνήσεις μιλάνε για την ανάπτυξη και την αξιοποίησή τους. Με την πρόφαση αυτή έχουν δεχτεί επίθεση και έχουν εκκενωθεί πολλά εγχειρήματα, όπως καταλήψεις κτιρίων και χώρων, οι οποίοι ήταν ζωντανοί, ανοιχτοί και προσβάσιμοι σε όλους. Αυτοί οι χώροι μετά την επίθεση που δέχτηκαν από το κράτος, δεν παραδόθηκαν στην κοινωνία, ούτε λειτουργούν προς όφελός της. Παραμένουν κλειδαμπαρωμένοι, ανεκμετάλλευτοι και ρημάζουν. Σε αντίθετη περίπτωση, άλλοι χώροι που είτε παραχωρούνται από το κράτος, είτε καταχράζονται για ίδιον όφελος (ιδιωτικό, θρησκευτικό και κομματικό συμφέρον), όχι μόνο δεν καταστέλλονται, αλλά επικροτούνται κιόλας. Οπότε δεν μας είναι δύσκολο να φανταστούμε τί θα συμβεί, σε κάθε περίπτωση, όταν ακούμε τα παραμύθια για αξιοποίηση και ανάπτυξη.

Δεν είναι τυχαία η ενασχόληση των εκάστοτε κυβερνήσεων με θέματα που αφορούν την διαχείριση άδειων χώρων που υπόκεινται στο δημόσιο. Όπως, και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, δεν αποτελεί τυχαίο το γεγονός της επίσκεψης που έκανε ο προ εκλογών πρωθυπουργός στον εγκαταλελειμμένο, επί εικοσαετίας, χώρο του πρώην στρατοπέδου Π.Μελά, με την παρουσία δημαρχαίων, παπαδαριού και στρατού. Δηλώνοντας ότι ο χώρος θα παραδοθεί στους κατοίκους των δυτικών συνοικιών, έκλεινε το μάτι στους παραπάνω τρεις εμπλεκόμενους φορείς. Δήμος, εκκλησία και στρατός φυσικά είχαν ήδη αποδεχτεί τους όρους παραχώρησης, μετά το δημοτικό συμβούλιο που πραγματοποιήθηκε στις 29/8/14, μεταξύ της προηγούμενης δημοτικής αρχής και του υπουργείου εθνικής άμυνας, όπως αναφέρεται και στο site του δήμου. Σύμφωνα με τους όρους παραχώρησης, η συμφωνία αυτή αναγάγει τον στρατό και τον δήμο του Π.Μελά σε βασικούς διαχειριστές του ομώνυμου στρατοπέδου για τα επόμενα 49 χρόνια, δίνοντας και στην εκκλησία ένα κομμάτι από την πίτα. Όπως ήταν αναμενόμενο όμως και η νέα δημοτική αρχή, η οποία προεκλογικά αντιτασσόταν στην συμφωνία, τώρα προσπαθεί να την επικυρώσει με “καλύτερους όρους”.

Μπορεί ο σαμαράς να αποτελεί παρελθόν, η συμφωνία όμως υπάρχει και δεν έχει ακυρωθεί. Ακόμη και να περνούσε στα χέρια μόνο του δήμου, όπως υπερασπιζόταν η σημερινή κυβέρνηση όντας αντιπολίτευση, δεν αποκλείει την τσιμεντοποίηση και εμπορευματική χρήση του στο όνομα της ανάπτυξης. Οι τοπικές αυτοδιοικήσεις είναι κατεξοχήν μια πιάτσα που στο μόνο που αποσκοπούν είναι να χτίσουν πελατειακές σχέσεις, γι’ αυτό και τα κόμματα δεν θα ήθελαν με τίποτα να χάσουν την πρόσβαση στην διοίκησή τους. Και είναι αυτές οι σχέσεις που προσπαθούν να διατηρήσουν με τα πιστά εκλογικά κομμάτια της κοινωνίας. Για μας όμως η διαχείριση των ζωών μας δεν νοείται να αφεθεί στην μοίρα των κομμάτων. Η ανάθεση στην δημοτική αρχή δεν μπορεί να θεωρηθεί σε καμία περίπτωση τρόπος οργάνωσης μιας κοινωνίας που θέλει να αντιμετωπίσει τα καθημερινά της προβλήματα μέσω των δικών της αποφάσεων.

Κατά την γνώμη μας, ως κάτοικοι των δυτικών συνοικιών, αυτή η συμφωνία δεν είναι προς όφελός μας και κανείς από τους εμπλεκόμενους φορείς της παραπάνω συμφωνίας δεν αποτελεί εκφραστή των αναγκών μας. Για μας, όπως έχει πει και ο Κλόντ Λεφόρ, δημόσιος χώρος, είναι αυτός που διατίθεται σε οποιονδήποτε επιθυμεί να του αποδώσει νόημα. Κι επειδή πιστεύουμε ότι ανήκουμε σε εκείνους που εξακολουθούν να υπερασπίζονται το πραγματικό νόημα των λέξεων, θεωρούμε πως δημόσιος πρέπει να είναι ο χώρος που λειτουργεί έξω από τα πλαίσια του σύγχρονου οικονομικού τερατουργήματος, στον οποίο γεννιούνται και πραγματώνονται ιδέες που στρέφονται ανοιχτά, με λόγο και με δράσεις, ενάντια στον ολοκληρωτισμό και τον εκφασισμό της κοινωνίας. Με πρόταγμά μας την αυτοοργάνωση και την ίση συμμετοχή όλων στις αποφάσεις που αφορούν την καθημερινότητά μας στον χώρο που ζούμε, εργαζόμαστε, δρούμε, βάζουμε στο επίκεντρο την κοινωνία και όχι το κράτος. Αυτό μπορεί να αποτελέσει μια αφετηρία για την διαμόρφωση μιας άλλης κοινωνίας, που θα έρχεται σε σύγκρουση με διάφορα μέσα και τρόπους, με την κυρίαρχη λογική της ανάθεσης δια αντιπροσώπων. Δεν αναθέτουμε τις ζωές μας σε κανέναν υπεύθυνο, αντίθετα γινόμαστε υπεύθυνοι του εαυτού μας. Έχοντας πολύ ψηλά στις αξίες μας την έννοια της ελευθερίας, μέσα από τις ανοιχτές συνελεύσεις γειτονιάς χτίζουμε πολύτιμες κοινότητες αγώνα, δίνοντας την δυνατότητα σε ανθρώπους με διαφορετικές καταβολές και αφετηρία να έρθουν σε επαφή με νέες μορφές συνύπαρξης και δράσης σε βιωματικό επίπεδο.

Δεν θα μπορούσαμε, λοιπόν, να καταστήσουμε τους εαυτούς μας σε άλλη θέση, από εκείνη που μας θέτει ανοιχτά απέναντι στα σχέδιά τους για το ξεπούλημα των λιγοστών δημόσιων χώρων που μας έχουν απομείνει. Για να σταματήσουμε τα σχέδιά τους για το πρώην στρατόπεδο Π.Μελά και για να οικιοποιηθούμε τον ελεύθερο αυτόν χώρο, πρέπει να σταματήσουμε τον τεμαχισμό του, να εξασφαλίσουμε απρόσκοπτη πρόσβαση στον καθένα και μ’ αυτόν τον τρόπο να παλέψουμε να μείνει ζωντανός από μας για εμάς. Ζωντανός τόσο σε επίπεδο φυσικής παρουσίας, όσο και σε επίπεδο μνήμης. Για να είμαστε ανάλογοι του περιεχομένου των γεγονότων που στοιχειώνουν τον εν λόγω χώρο, οι δράσεις μας δεν μπορούν να είναι ξεκομμένες από την ιστορικότητα του. Δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι λειτούργησε ως στρατόπεδο συγκέντρωσης των ναζί και των ντόπιων συνεργατών τους, τόπο βασανισμού και δολοφονιών, όπως και τόπο φυλάκισης όσων αντιστέκονται στον μιλιταρισμό και την πατριωτική μυθολογία.

 

 

Κρίνοντας από τις εξελίξεις και από τα σχέδια που υπάρχουν για την αξιοποίηση του πρώην στρατοπέδου αντιλαμβανόμαστε πως η επαγρύπνηση και η δράση μας πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο άμεσες. Όμως τι κατεύθυνση και τι στόχους μπορεί να έχει ένας τέτοιος αγώνας; Θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τις θέσεις μας απαντώντας σε κάποιες ερωτήσεις.

 

  • Ποιο είναι το βασικό αίτημα;

Δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το να μην επικυρωθεί σε πρώτη φάση η συμφωνία. Θεωρούμε προκλητικό από τη μία ο στρατός να είναι ο ιδιοκτήτης του χώρου με διαχειριστή τον δήμο και από την άλλη η εκκλησία να αποκτά ακόμη ένα οικόπεδο. Με σύνθημα: «Όχι στην τσιμεντοποίηση και στην εμπορική χρήση του πρώην στρατοπέδου» πρέπει και μπορούμε να αντιπαλέψουμε τα σχέδια και τις βλέψεις τους.

  • Αρκεί το να ακυρωθεί η συμφωνία;

Η ακύρωση της συμφωνίας μπορεί να είναι ένα πρώτο μεγάλο βήμα, αλλά το αίτημα για μη τσιμεντοποίηση και μη εμπορική χρήση του πρώην στρατοπέδου δεν εξασφαλίζεται. Άλλωστε είναι ο ίδιος ο δήμος που έχει αυτές τις βλέψεις.

  • Και ποια είναι η πρόταση για το πρώην στρατόπεδο;

Θεωρούμε πως οι δημόσιοι χώροι για να έχουν την έννοια αυτή θα πρέπει να παίρνουν ζωή και να διαχειρίζονται από τους ίδιους τους κατοίκους. Άλλωστε ένα πάρκο δεν είναι κατ’ανάγκη και δημόσιος χώρος, αφού είναι πολλά τα παραδείγματα εντός και εκτός συνόρων όπου τέτοια πάρκα κατάντησαν να είναι μεν χώροι πρασίνου αλλά ταυτόγχρονα χώροι κλείστοι. Ο βοτανικός κήπος στην Ηλιούπολη δεν είναι και πολύ μακριά μας…

Για να πάρει όμως ένας χώρος ζωή σημαίνει πως θα υπάρχει μια συνεχής παρουσία σε αυτόν. Σίγουρα η κατάσταση μέσα στο πρώην στρατόπεδο δεν είναι όπως πριν από 5-6 χρόνια όταν ήταν μια αχανής έρημη έκταση. Όταν δηλαδή ο στρατός είχε φύγει αλλά ταυτόγχρονα εμπόδιζε την είσοδο του κόσμου στον χώρο ή εξαπέλυε ακόμη και απειλές. Σήμερα λοιπόν, το πρώην στρατόπεδο έχει ζωή και έχει και ανθρώπους που το χρησιμοποιούν. Είναι αρκετό όμως αυτό για να αντικρούσει τα σχέδια στρατού/εκλησίας/εργολάβων; Η απάντηση φυσικά είναι όχι. Θεωρούμε λοιπόν, πως αυτό που σήμερα λείπει για να αρχίσει να διαμορφώνεται ένας πόλος αντίστασης στα επιχειρούμενα σχέδια, είναι να γίνεται η είσοδος στο πάρκο εκτός από ατομικά και συλλογικά και σε σταθερή βάση.

Ένα πρώτο βήμα για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος είναι με τις «Κυριακές στο πάρκο». Ένα ραντεβού δηλαδή ανθρώπων που θέλουν να δράσουν μέσα στον χώρο του πρώην στρατοπέδου. Τις Κυριακές αυτές θα πραγματοποιούνται συζητήσεις και δράσεις. Η παρουσία στο πάρκο θα αποκτήσει και έναν συλλογικό χαρακτήρα που θα συνδυάζει τη συνάντηση και τη ζύμωση ατόμων που δεν αποδέχονται την συμφωνία, ήπιες παρεμβάσεις και σταδιακή διαμόρφωση χώρων, την διευκόλυνση της πρόσβασης στο πάρκο, την ανάδειξη του ιστορικού του χαρακτήρα και την πραγματοποίηση εκδηλώσεων ποικίλου χαρακτήρα (πολιτικές, πολιτιστικές). Οι παρεμβάσεις αυτές ευελπιστούμε να δώσουν χώρο στην αντίσταση, τη δημιουργία και να βάλουν τις βάσεις για την οικειοποίηση του χώρου.

Η επιτυχία των εκδηλώσεων αυτών και τα όρια μας στο πάρκο θα κριθούν σε σημαντικό βαθμό από την διάθεση και προσφορά του καθένα μας με τον προσωπικό του χρόνο και με τις γνώσεις του. Από την πλευρά μας δεσμευόμαστε πως τα χρήματα, τα οποία θα μαζεύονται κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων μας στο πάρκο, θα χρησιμοποιούνται για να χρηματοδοτούνται εγχειρήματα μέσα σε αυτό.

 

  • Μπορούν οι κινήσεις μέσα στο πάρκο να στεγαστούν;

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η ύπαρξη ενός χώρου μέσα στο πρώην στρατόπεδο θα έδινε ένα παράδειγμα αυτοδιαχείρισης αλλά και θα διευκόλυνε τις κινήσεις που πραγματοποιούνται. Παρολαυτά η προοπτική ενός χώρου αυτοδιαχειριζόμενου παραμένει ένας στόχος που σχετίζεται άμεσα και με την μαζικότητα που θα αποκτήσουν τα όποια εγχειρήματα αντίστασης στην τσιμεντοποίηση του πρώην στρατοπέδου. Οι βάσεις μπορούν να μπουν τις Κυριακές που θα βρισκόμαστε στο πάρκο.

 

Να φτιάξουμε ένα χώρο που θα συναντιόμαστε για να λύσουμε τα προβλήματά μας και όχι για να τα ξεχάσουμε, μέσα από ισότιμες διαδικασίες για όλους και όλες. Ένα χώρο για τον κόσμο που αντιστέκεται και αγωνίζεται απέναντι στις προσταγές της σύγχρονης βαρβαρότητας. Έναν χώρο για τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους φοιτητές, τους μετανάστες. Ένα σημείο συνάντησης για όσους είναι ενάντια στις λογικές του κέρδους και της μικροϊδιοκτησίας και ενάντια στους θιασώτες του θρησκευτικού σκοταδισμού, τους υμνητές του φυλετικού μίσους και τους απόγονους των ντόπιων συνεργατών των ναζί.

 

  • Να σταματήσει κάθε προσπάθεια εφαρμογής της συμφωνίας, είτε πρόκειται για τσιμεντοποίηση του χώρου είτε για ιδιοποίηση κτιρίων.
  • Να αναδειχθούν ζητήματα όπως αυτό της χωματερής που λειτουργεί μέσα στο πρώην στρατόπεδο.
  • Να πραγματοποιηθούν ήπιες παρεμβάσεις διαμόρφωσης του χώρου που θα διευκολύνουν την πρόσβαση και θα καταστήσουν κάποιους χώρους λειτουργικούς.
  • Να αναδειχθεί η ιστορικότητα των κτιρίων.