Πανβαλκανική πορεία διεθνιστικής αλληλεγγύης

Καλούμε σε πανβαλκανική διεθνιστική πορεία αλληλεγγύης το Σάββατο 10/3 και ώρα 12:00 στην Καμάρα.
Κανένα έθνος δεν μας ενώνει, κανένα όνομα δεν μας χωρίζει.
panvalkanikh

Ιστορική προέλευση του «μακεδονικού ζητήματος»

Ιστορικά, μέσα στη ροή του χρόνου η λέξη Μακεδονία, ως γεωγραφικός προσδιορισμός, δεν ήταν ποτέ μία και δεν ήταν μοναδική. Η Μακεδονία του Φιλίππου Β’ λόγου χάρη τον 5ο αιώνα π.χ., είχε τεράστιες γεωγραφικά διαφορές με την επαρχία Μακεδονία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τον 3ο αιώνα μ.X. Επίσης η επαρχία Mακεδονία στο Bυζάντιο του 1025μ.X. αφορούσε περιοχές τόσο ανατολικά που σχεδόν δεν είχε κοινά εδάφη με τις δυο πρώτες. Παράλληλα υπήρχαν και χρονικές περίοδοι όπου ο όρος Mακεδονία δεν αναφερόταν πουθενά, όπως για παράδειγμα την περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Ο όρος Mακεδονία επανεμφανίζεται μαζικά ξανά στις αρχές του 19ου αιώνα. Μέσα σε ένα πλαίσιο που αμφισβητείται η κυριαρχία της οθωμανικής αυτοκρατορίας επί των εδαφών της στα Bαλκάνια, δημιουργούνται τα πρώτα έθνη-κράτη της περιοχής με την βοήθεια των μεγάλων δυνάμεων. Η δημιουργία των εθνών-κρατών στην Eυρώπη, δηλαδή της κρατικής οργάνωσης ομογενοποιημένου πληθυσμού, έρχεται ως μια οργανωτική λύση της κυρίαρχης πια αστικής τάξης απέναντι στις αυτοκρατορικές δομές που αυτή την εποχή καταρρέουν. Η αστική τάξη λοιπόν, αυτή των εμπόρων, τραπεζιτών, βιομηχάνων επιτυγχάνουν να συσπειρώσουν ομάδες πληθυσμών, άλλες φορές με παρόμοια πολιτισμική βάση, άλλες όχι, υπό την δική τους κρατική οργάνωση, άρα και εκμετάλλευση. Έτσι δημιουργούνται ανάμεσα στους υπηκόους οι έννοιες του κοινού παρελθόντος, του εθνικού συμφέροντος και της εθνικής συνείδησης έναντι των «άλλων», ένα φαντασιακό το οποίο θεμελιώνεται μέσω της υποχρεωτικής κρατικής εκπαίδευσης, το σχολείο. Αξιοσημείωτο είναι ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία έχουμε και την επικράτηση «επίσημων εθνικών γλωσσών» έναντι των πολλών ταυτόχρονων γλωσσικών ιδιωμάτων που χρησιμοποιούσαν μέχρι τότε οι άνθρωποι.
Μαζί με αυτό θα πάει πακέτο και η δημιουργία των αντίστοιχων «Μεγάλων Ιδεών». Η «Μεγάλη Ελλάδα», η «Μεγάλη Σερβία», ή «Μεγάλη Βουλγαρία». Όλες τους προτάσσουν το ίδιο πράγμα. Κατάκτηση ακόμη περισσότερων εδαφών για τα συμφέροντα της αστικής τάξης από τον «άλλο», τον «αλλόθρησκο», το «βάρβαρο». Οι Μεγάλες Ιδέες είναι αυτές που αιματοκύλησαν την περιοχή της σημερινής Μακεδονίας με 2 Βαλκανικούς Πολέμους και έναν Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι η ίδια ιδέα που έστειλε χιλιάδες στο θάνατο μέσω της μικρασιατικής εκστρατείας, και ξερίζωσε άλλους τόσους από τα σπίτια τους μετά την ήττα της το 1921-22 και την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, που εξανάγκαζε σε εκατέρωθεν βίαιο ξεριζωμό πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους, ορθόδοξους και μουσουλμάνους.
Ο επεκτατισμός του ελληνικού έθνους-κράτους με την λήξη του Α’ Βαλκανικού Πολέμου στην περιοχή της σημερινής Μακεδονίας είναι αυτός που δημιούργησε τις συνθήκες για την ύπαρξη μειονοτήτων. Γιατί πριν από τον πόλεμο αυτό και για πολλούς αιώνες εκείνοι οι οποίοι ορίζονταν ως ΄Ελληνες δεν ήταν παρά ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού. Ζούσαν ανάμεσα κυρίως σε Τούρκους, Βούλγαρους, Εβραίους και Σλάβους και το σημαντικότερο ζούσαν όλοι μαζί αφού η πολυπολιτισμικότητα ήταν στοιχείο της κοινωνίας της οθωμανικής αυτοκρατορίας και οι διακρίσεις γίνονταν όχι στη βάση της εθνικής συνείδησης (αν και εφόσον αυτή υπήρχε), αλλά στη βάση θρησκευτικών και ταξικών διαχωρισμών.
Στη σύγχρονη ιστορία των Βαλκανίων η συζήτηση γύρω από την έκταση της περιοχής με το ξεχασμένο για αιώνες όνομα «Μακεδονία» ανακύπτει έπειτα από την σταδιακή κατάρρευση της οθωμανικής κυριαρχίας στις αρχές του 20ου αιώνα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα κοντινά στην περιοχή έθνη-κράτη, η Βουλγαρία και η Ελλάδα, να επιδοθούν σε έναν έντονο ανταγωνισμό για την προσάρτηση μια νέας περιοχής, η οποία ήταν και πλούσια αλλά και ανάμεικτη σε πληθυσμό. Έτσι αυτός ο ανταγωνισμός δεν αργεί να πάρει διαστάσεις άλλοτε ανοιχτής σύρραξης και άλλοτε υπόγειου πολέμου, με τους Βούλγαρους παρακρατικούς «κομιτατζίδες» και τους Έλληνες παρακρατικούς «μακεδονομάχους» να επιδίδονται σε λεηλασίες, δολοφονίες και αναγκαστικούς προσηλυτισμούς του ντόπιου πληθυσμού. Από την ελληνική πλευρά σύμβολο των εγκλημάτων αυτών αποτελεί ακόμα και σήμερα ο Π. Μελάς, ο οποίος βαφτίστηκε και ήρωας, ως άξιος υπερασπιστής των συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου της εποχής. Μάλιστα σε αυτό τον βίαιο ανταγωνισμό υπήρξε σημαντικός ο ρόλος και των δύο εκκλησιών, της ελληνικής και της βουλγαρικής καθώς πρωτοστάτησαν για τα δικά τους συμφέροντα σε αυτόν τον πόλεμο που ονομάστηκε αργότερα ¨μακεδονικός αγώνας¨.
Από την πρώτη στιγμή που το ελληνικό κράτος διπλασίασε τα εδάφη του προς βορρά με την λήξη του Α΄ Βαλκανικού πόλεμου το 1913, ξεκίνησε και ο εξελληνισμός της περιοχής. Οι διωγμοί των σλαβόφωνων πληθυσμών, και οι συστηματικές επιθέσεις με στόχο τον αφανισμό τους περιελάμβαναν αρχικά μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών. Αργότερα το 1922 μεγάλο ποσοστό των μεταναστών της μικρασιατικής καταστροφής, θα προωθηθούν περίτεχνα από το ελληνικό κράτος προς βορρά για να ενισχύσουν το ελληνικό στοιχείο, ουσιαστικά ελληνοποιώντας (εξ)αναγκαστικά την περιοχή. Οι κρατικές απαγορεύσεις σε συνδυασμό με τις εθνικιστικές εξάρσεις και επιθέσεις σε βάρος της σλαβόφωνης πλέον μειονότητας τα επόμενα χρόνια γίνονται καθημερινότητα. Αυτοί είναι και οι βασικότεροι λόγοι, μεταξύ άλλων, που μεγάλο κομμάτι του σλαβόφωνου πληθυσμού θα πάρει μέρος με την πλευρά των κομμουνιστών στον εμφύλιο το 1946-1949. Η ήττα όμως θα φέρει νέα δεινά για αυτούς καθώς με την λήξη του πολέμου χιλιάδες καταφεύγουν βίαια και μαζικά στα εδάφη της τότε Γιουγκοσλαβίας. Τις επόμενες δεκαετίες οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί που παρέμειναν στον ελλαδικό χώρο θα αντιμετωπιστούν από το κράτος με διπλό μένος: και ως μειονοτικοί παρείσακτοι και ως «κομμουνιστοσυμμορίτες».
Έτσι μέσα από αυτή την αλληλουχία γεγονότων, το ελληνικό κράτος σε μόλις 50 χρόνια θα έχει καταφέρει να εξαλείψει το μεγαλύτερο ποσοστό του σλαβόφωνου πληθυσμού που ζει στα εδάφη του. Όλα τα υπόλοιπα που θα ακολουθήσουν, όπως ο νόμος του 1982 όπου επέτρεπε τον επαναπατρισμό μόνο των «Ελλήνων στο γένος» προσφύγων θα είναι απλά «το κερασάκι στην τούρτα» του εν λόγω ζητήματος.
Το μακεδονικό ζήτημα παρότι φαινομενικά «λύθηκε» με την στρατιωτική επικράτηση του ελληνικού κράτους και την ελληνοποίηση ενός τμήματος της Μακεδονίας, στις αρχές του ’90 αναζωπυρώθηκε εκ νέου. Η αιτία ήταν η ονοματοδοσία ενός νέου έθνους-κράτους έπειτα από την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας. Όπως κάθε έθνος-κράτος έτσι και το νεοσύστατο, με προσωρινή ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας», έπρεπε να εφεύρει τους εθνικούς του μύθους, τα σύμβολα και την ένδοξη ιστορία του ώστε να εμπνεύσει και να συσπειρώσει τους υπηκόους του. Και τι πιο προσοδοφόρο από την ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας που περιλαμβάνει ένδοξες μάχες, αυτοκρατορίες ακόμη και αρχαίο πλανητάρχη. Ακολούθησε με άλλα λόγια την ίδια συνταγή με το επίσης νεοσύστατο ελληνικό κράτος, αλλά περίπου έναν αιώνα αργότερα. Πολλοί ακόμη και «καλοπροαίρετοι» ψέγουν το γειτονικό κράτος για παραχάραξη ιστορίας και κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων. Ξεχνούν όμως πως όσο αυθαίρετος είναι ο μύθος της αρχαίας μακεδονικής κληρονομιάς της μίας πλευράς άλλο τόσο είναι και της άλλης. Και στις δύο περιπτώσεις εν μία ιστορική νυκτί πληθυσμοί βαπτίστηκαν στο όνομα των συμφερόντων, με ένα όνομα και με μια κληρονομιά ξένη και ξεχασμένη για αιώνες.
Περνώντας στο σήμερα το ζήτημα τέθηκε και πάλι στο προσκήνιο καθώς άρχισαν εκ νέου διαπραγματεύσεις για το οριστικό όνομα του γειτονικού κράτους. Σχεδόν 30 χρόνια μετά δεν έχουν αλλάξει και πολλά στην ρητορεία των δύο κρατών, ούτε και στους εκατέρωθεν μακεδονομάχους υπηκόους που ανεμίζουν γαλάζιους ή κόκκινους ήλιους της Βεργίνας. Σε κάθε περίπτωση η «επίλυση» ή όχι και με ποιον τρόπο αυτού του ζητήματος θα επικαθοριστεί σε σημαντικό βαθμό από γεωπολιτικούς παράγοντες, όπως η ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ, οικονομικά ανταλλάγματα κ.α., όπως γίνεται συνήθως στην παγκόσμια σκακιέρα, ανάλογα με τα συμφέροντα και τους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου.

Εθνική αφήγηση ή αλλιώς το παραμύθι που μαθαίνουμε χαϊδεύοντας το δράκο…

Η εθνική αφήγηση κάθε κράτους είναι αυτή που σε μεγάλο βαθμό διαμορφώνει πολλά από τα κοινωνικά χαρακτηριστικά και το πλαίσιο κίνησης του κοινωνικού κορμού. Ανάλογα με τις διαφορετικές κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες, η εθνική αφήγηση-ρητορεία έρχεται πάντα να εδραιώσει και να προβάλει την ανωτερότητα μίας συγκεκριμένης φυλής και ταυτόχρονα να υποτιμήσει όλες τις υπόλοιπες και να τονίσει τους κινδύνους που διατρέχει ο «εθνικός κορμός». Ο ελληνικός μύθος ξεκινάει από τον 19 αιώνα σχεδόν ταυτόχρονα με την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Σε αυτό το μύθο λοιπόν έπρεπε πρώτα να δημιουργηθεί ένα ένδοξο παρελθόν, όπως για παράδειγμα ότι το ελληνικό κράτος αποτελεί μία ιστορική συνέχεια των αρχαίων και του Βυζαντίου. Μέσα στην προσπάθεια να χτίσει μία ανώτερη ιδέα παρατηρούμε σφαγές και επεκτατικοί πόλεμοι να βαφτίζονται εκπολιτισμός, εθνοκαθάρσεις και εθνικά εγκλήματα πράξεις ηρωισμού. Έτσι αυτή η Μεγάλη Ιδέα έρχεται να ξεπλύνει τις σφαγές και το αίμα πολλών «εχθρών του έθνους» που η διαφορά με το κυρίαρχο δεν ήταν πάντα ο γεωγραφικός προσδιορισμός αλλά ανάλογα με τους στόχους της κυριαρχίας μπορεί να ήταν πολιτικός ή ταξικός (κομμουνιστές, τσιγγάνοι). Κάτω από την ομπρέλα κάθε εθνικού συμβόλου και σημαίας όλα τα εγκλήματα διαγράφονται από την ιστορική μνήμη και ανοίγει ο ορίζοντας για ένα γύρο εθνοκαθάρσεων και αλυτρωτικών βλέψεων που έρχονται να επαναφέρουν «ένδοξες» στιγμές της ιστορίας.
Αυτή η διαμόρφωση εθνικής συνείδησης ξεκινάει από την ένταξή μας στην οικογένεια , στον κοινωνικό ιστό και στο σχολείο. Δεν είναι καθόλου τυχαία άλλωστε η διάταξη στο άρθρο 16 του συντάγματος που λέει ξεκάθαρα ότι η εκπαίδευση οφείλει να καλλιεργήσει εθνική και θρησκευτική συνείδηση. Και εδώ αξίζει να αναφέρουμε μία τεράστια αντίφαση: ενώ κάθε εθνική αφήγηση κατοχυρώνει την ανωτερότητα της είτε με παραχάραξη της ιστορίας, είτε με άλλους τρόπους, κάθε εθνική αφήγηση έχει ανάγκη την αντίπαλη εθνική ρητορεία για να πάρει σάρκα και οστά και να διαχυθεί στην κοινωνία. Με άλλα λόγια η ελληνική εθνική συνείδηση δεν θα μπορούσε να διαχυθεί στον κοινωνικό ιστό αν δεν υπήρχε η αντίστοιχη τούρκικη, μακεδονική, αλβανική εθνική ρητορεία.
Η εθνική ενότητα και ο εθνικός κορμός από τη μία έχουν σαν στόχο να καταδείξουν τον εσωτερικό-εξωτερικό εχθρό ανάλογα με την ιστορική και κοινωνική συνθήκη που διαδραματίζεται στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Έτσι σε αυτή τη κατηγορία μέσα στη πάροδο της ιστορίας περιέχει από «αντίπαλους» λαούς, μέχρι μετανάστες και πρόσφυγες, κομμουνιστές και αναρχικούς, απεργούς και διαδηλωτές, οροθετικές και ομοφυλόφιλους. Αυτή η ιδέα από την άλλη συσπειρώνει κάτω από την εθνική ομπρέλα κοινωνικές ομάδες που δεν έχουν απολύτως καμία σχέση μεταξύ τους. Για παράδειγμα κάτω από αυτή την ομπρέλα συσπειρώνεταιο βιομήχανος και η εργάτρια, ο πλούσιος και ο φτωχός, ο δεξιός και η αριστερή, η βουλευτής και ο άνεργος, ο νεοφιλελεύθερος και ο προοδευτικός. Παραμερίζοντας τις ταξικές, πολιτικές, βιωματικές και εκ διαμέτρου αγερύφωτες διαφορές και πιστεύοντας σε ένα κατασκευασμένο ιδεολόγημα, δηλαδή αυτό του έθνους. Ένας πολύ καλός τρόπος για αθωωθεί το πολιτικό και οικονομικό σύστημα και η κοινωνική οργή να στραφεί για άλλη μια φορά σε λάθος κατεύθυνση και η εξουσία να συνεχίζει ανενόχλητη το ρόλο της. Άλλωστε δεν είναι λίγες οι φορές που η πολιτική και οικονομική ελίτ έχει χρησιμοποιήσει αυτές τις μεθόδους σε κρίσιμες στιγμές που υπήρχε η αμφισβήτηση της παντοδυναμίας τους.

Συλλαλητήρια και ο ρόλος του εθνικισμού

Την Κυριακή 21 Γενάρη η Θεσσαλονίκη είχε την «τιμητική» της, να είναι η πρώτη πόλη που θα φιλοξενούσε το εθνικιστικό συλλαλητήριο, όπως και το 1992, με κύριο αίτημα την μη αποδοχή του όρου Μακεδονία στο επίσημο όνομα της γειτονικής χώρας. Ακολούθησε και αυτό της Αθήνας, αλλά παρά τις κραυγές των καθεστωτικών μίντια για παρουσία ενός εκατομμυρίου κόσμου, η συμμετοχή ηταν σαφώς μικρότερη. Κοινός παρονομαστής και των δύο ήταν ότι τα πανό και οι λόγοι που κυριάρχησαν στο κέντρο της διαδήλωσης είχαν το κλασσικό ρεπερτόριο των φασιστών: ευχές για πόλεμο από τους επίσημους, συνθήματα υπέρ του στρατού, αναφορές στο θεό και τη θρησκεία ως δυνάμεις εξόντωσης των αντιπάλων («γυφτοσκοπιανών»), θεωρίες συνομωσίας, αλυτρωτισμός και γελοίες επιθυμίες στρατιωτικής εισβολής στη γειτονική χώρα.
Στο βήμα εναλλάσσονταν τύποι με ράσα και στρατιωτικές στολές με κεντρικό ομιλητή το ΄΄καθαρό εθνίκι΄΄ και φιλόδοξο διαχειριστή της εξουσίας «Φράνκο» Φραγκούλη. Μαζί με αυτούς και όλοι οι βουλευτές της τοπικής ΝΔ, η παρουσία και οι ευχές της εκκλησίας, του στρατού και όλο το φάσμα του εθνικού κορμού, συμπεριλαμβανομένων δεξιών, ακροδεξιών, πασόκων και αριστερών. Να σημειώσουμε εδώ πως όσοι αυτοαποκαλούνται ως πατριώτες και αρνούνται οποιαδήποτε σχέση με τον φασισμό, προασπίζονται ουσιαστικά τα ίδια ιδεώδη κάθε ναζιστικού μορφώματος, τα εθνικιστικά πρόταγματα. Όλοι μαζί λοιπόν, να κραυγάζουν για την «ελληνικότητα» της Μακεδονίας, φωνάζοντας συνθήματα μαζί με φασίστες και να κάνουν ΄΄πλάτες΄΄ με τη σιωπή τους σε όλες τις ναζιστικές και φασιστικές γκρούπες που βρέθηκαν εκεί. Έτσι με τις ευλογίες της εκκλησίας και τις πλάτες των μπάτσων και όλων των υπολοίπων, οι φασίστες έκαψαν ολοσχερώς την κατάληψη Libertatia, ενώ επίσης επιτέθηκαν στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο ‘Σχολείο’ καθώς και μια βδομάδα αργότερα στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο ‘Εμπρός’ στην Αθήνα.
Δεν μας κάνει εντύπωση πως στρατός, παπαδαριό και ναζί για άλλη μια φορά συνεργάστηκαν αποδεικνύοντας πως αποτελούν τους κρίκους της ίδιας αλυσίδας. Αναρωτιόμαστε όμως, δεν προβληματίζει κομμάτια της αριστεράς αυτή η σύμπλευση με την Χρυσή Αυγή? Χαρακτηριστική μάλιστα είναι και η παρουσία του Μίκη Θεοδωράκη, άλλοτε ιστορικής φυσιογνωμίας της αριστεράς, ως κεντρικού ομιλητή του συλλαλητηρίου στο Σύνταγμα. Σε ρόλο εθνοσωτήρα παντός καιρού αποτέλεσε συμβολικά την κορύφωση του «όλοι οι έλληνες ενωμένοι, μπροστά στον εθνικό κίνδυνο».
Την ίδια στιγμή λοιπόν που ψηφίζεται το πολυνομοσχέδιο με τα 70 προαπαιτούμενα στη βουλή, ενδεικτικά, ξεκινανε οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, ξηλώνεται το δικαίωμα στην απεργία, ένα χρόνιο αίτημα του Σ.Ε.Β. Την ίδια στιγμή που περίπου 15.000 μετανάστες βρίσκονται παγιδευμένοι στα ελληνικά «camps» στη Χίο, τη Λέσβο, τη Σάμο, σε επικίνδυνες υποδομές, χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής, χωρίς επαρκή περίθαλψη, πολλές φορές χωρίς νερό…
Αυτή την στιγμή είναι που επανέρχεται το «ξεχασμένο» μεν, δοκιμασμένο δε ζήτημα της ονομασίας της Μακεδονίας, το οποίο εγείρει τα εθνικά ιδεώδη δημιουργώντας καταστάσεις ιδανικές για την αποσυμπίεση της οργής των καταπιεσμένων και αποπροσανατολισμού τους από την πραγματικότητα της εκμετάλλευσης που βιώνουν. Μέσω της συμμετοχής σε όλες αυτές τις φιέστες, αισθάνονται πως παίρνουν μέρος στη λήψη της απόφασης για την ονοματοδοσία της γειτονικής χώρας, την ίδια στιγμή που τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα είναι αυτά που ορίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού.
Αντίστοιχες στιγμές “εθνικού παροξυσμού”, οδήγησαν στα αντιαλβανικά πογκρόμ του 2004, μετά τον ποδοσφαιρικό αγώνα Ελλάδας Αλβανίας, τα πογκρόμ εναντίον μεταναστών στην Αθήνα το Μάιο του 2011, τις επιθέσεις σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και μεταναστριών. Τα παραπάνω παραδείγματα σε συνδυασμό με την εθνικιστική λύσσα για το μακεδονικό, αποδεικνύουν περίτρανα το πόσο ο εθνικισμός και ο πατριωτισμός είναι εμποτισμένος μέσα στην συνείδηση της κοινωνικής βάσης και πόσο εύκολα μια τέτοια συνθήκη μπορεί να πυροδοτήσει εθνικιστικά ξεσπάσματα. Το κράτος όποτε κρίνει αναγκαίο ενισχύει τον εθνικισμό – πατριωτισμό προκειμένου να πραγματοποιήσει τις στοχεύσεις του και το πετυχαίνει δίνοντας χώρο σε ακροδεξιές ομάδες. Μια τέτοια συνθήκη πόλωσης είναι άκρως επικίνδυνη, καθώς ένα κομμάτι της κοινωνίας είναι δυνατό να χειραγωγηθεί στη βάση της εθνικής υπερηφάνειας και να κινηθεί προς ακροδεξιές και φασίζουσες πρακτικές.

Ποιά η θέση μας για το μακεδονικό(;)

Αρχικά στεκόμαστε απέναντι στην εθνική αφήγηση του ελληνικού κράτους που αυτοανακηρύσσεται ως η συνέχεια του αρχαίου μακεδονικού, στην ίδια αφήγηση που βλέπει διαχρονικά και παντού εχθρούς των Ελλήνων (οι οποίοι προέρχονται προφανώς απευθείας από τους αρχαίους και οι οποίοι ουδέποτε διέπραξαν το παραμικρό έγκλημα) και που θρέφει τις επεκτατικές βλέψεις των φασιστών που αμυνόμενοι πάντα ονειρεύονται σύνορα με την Σερβία.
Οι κραυγές προάσπισης της ελληνικότητας της Μακεδονίας, κρύβουν την ύπαρξη πολλών εθνοτικών ομάδων στην περιοχή και τους διωγμούς που υπέστησαν στην διαδικασία ομογενοποίησης του πληθυσμού από το ελληνικό κράτος. Με άλλα λόγια κρύβουν την βία του ελληνικού κράτους απέναντι σε όσους και όσες δεν ένιωθαν έλληνες αλλά τύχαινε να βρίσκονται στην επικράτειά του.
Κάθε εθνική αφήγηση εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα των αφεντικών που θέλουν οι καταπιεσμένοι και καταπιεσμένες των κρατών να συνασπίζονται κάτω από την εκάστοτε εθνική σημαία ώστε να τους εκμεταλλεύονται αποτελεσματικότερα.
Σε αυτά τα πλαίσια δηλώνουμε πως η ονομασία του γειτονικού κράτους δεν μας ενδιαφέρει, παρά μόνο στο βαθμό που εγείρει τους εκατέρωθεν εθνικισμούς. Αντίθετα αγωνιζόμαστε ενάντια στην διάχυση της εθνικιστικής ρητορείας σε σχολεία, γειτονιές και χώρους εργασίας και βρισκόμαστε απέναντι στους οργανωμένους φασίστες στον δρόμο. Αγωνιζόμαστε για το ξεπέρασμα των αποστάσεων που μας χωρίζουν (είτε είναι γεωγραφικές, είτε γλωσσικές, είτε πολιτισμικές) με την δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης είτε πρόκειται για ανθρώπους που κατοικούν στο εξωτερικό είτε για μετανάστες, με σκοπό να καταστρέψουμε τα σύνορα και τα κράτη που μας χωρίζουν. Αγωνιζόμαστε ενάντια στην αναπαραγωγή των διαχωρισμών και των αντιφάσεων αυτού του κόσμου από εμάς τις ίδιες χωρίς όμως να πιστεύουμε σε ‘‘οάσεις’’ εντός του καπιταλισμού. Δίνουμε μάχη, όχι για την πατρίδα, αλλά για την κάλυψη των βασικών μας αναγκών και την καλυτέρευση των όρων διαβίωσης με συλλογικούς όρους, στοχεύοντας όμως παράλληλα στην κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και στο τέλος του καπιταλιστικού συστήματος.
Καλούμε στην Παμβαλκανική πορεία διεθνιστικής αλληλεγγύης το Σάββατο 10/3 γιατί θεωρούμε ότι η περιοχή των Βαλκανίων έχει υποφέρει αρκετά από τους εθνικισμούς και τους πολέμους αυτών που θέλουν να διαφεντεύουν τον κόσμο. Όλες και όλοι οι καταπιεσμένες και καταπιεσμένοι έχουμε έναν κοινό εχθρό: το εγχώριο και υπερεθνικό κεφαλαίο, ανεξαρτήτως χώρας. Καλούμε επίσης στην πορεία σε ένδειξη αλληλεγγύης στην κατάληψη Libertatia και ενάντια σε κάθε φασιστικό μόρφωμα, στα οποία δίνουμε και την υπόσχεση ότι θα τα εξαφανίσουμε.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ
Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ

ΠΑΜΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ Ι ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ Ι 12:00 Ι ΚΑΜΑΡΑ
ΚΑΜΙΑ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΕ ΜΕΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

Advertisements

Ενημέρωση από αντιφασιστική περιπολία στους δρόμους της Θεσσαλονίκης

Την Κυριακή 21/1/2018 διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη συλλαλητήριο για τη Μακεδονία. Δύο εβδομάδες μετά, στις 4/2 διοργανώθηκε αντίστοιχο συλλαλητήριο στην Αθήνα. Και στις δύο περιπτώσεις οργανωμένες ομάδες φασιστών χρησιμοποιώντας τη μεγάλη μάζα κόσμου που παρευρίσκονταν στις εθνικιστικές φιέστες, επιτέθηκε σε χώρους αγώνα, συγκεκριμένα στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο “Σχολείο για τη μάθηση της ελευθερίας” και στην κατάληψη Libertatia στη Θεσσαλονίκη και στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ στην Αθήνα. Η επίθεση στην κατάληψη Libertatia οδήγησε, με τους μπάτσους να παρακολουθούν αμέτοχοι, στον ολοσχερή εμπρησμό του κτηρίου.

Η συνθήκη αυτή οδήγησε τους φασίστες στο να πιστέψουν ότι σε αυτή την πόλη μπορούν να βγουν από τις τρύπες τους. Σύντομα θα αντιληφθούν ότι δεν είναι έτσι.

Την Τρίτη 06/02/2018 πραγματοποιήθηκε αντιφασιστική περιπολία σε γειτονιές της Νεάπολης και των Συκεών. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες κινήθηκαν δυναμικά, φωνάζοντας αντιφασιστικά συνθήματα και παρεμβαίνοντας στην περιοχή με τρικάκια κι αφίσες, ενώ έσβησαν και όσα φασιστικά συνθήματα είχαν απομείνει σε τοίχους των γειτονιών αυτών μετά τις προηγούμενες παρεμβάσεις αντιφασιστών και αντιφασιστριών. Η περιπολία αυτή δεν ήταν μία στιγμή: είναι μέρος του διαρκούς αγώνα μας ενάντια στο φασισμό και το σύστημα που τον γεννά. Οι φασίστες δεν είχαν, δεν έχουν και ούτε θα έχουν παρουσία στις γειτονιές μας.

ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΔΥΤΙΚΑ, ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

ΠΑΝΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ, 12:00, ΚΑΜΑΡΑ

Κατάληψη Terra Incognita, Κατάληψη 111, Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος “σχολείο για τη μάθηση της ελευθερίας”, Ανοιχτή συνέλευση Δυτικών συνοικιών, Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, Συλλογικότητα αναρχικών από τα ανατολικά, Ελευθεριακή Συνδικαλιστική Ένωση Θεσσαλονίκης, σύντροφοι/ συντρόφισσες