ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ: Μια ανάλυση με αφορμή τον αγώνα για την οικειοποίηση του πρώην στρατοπέδου Π.Μελά

μπροσούρα.png

Η μπροσούρα αυτή αποτελεί μια προσπάθεια από την Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών να ανοίξει το ζήτημα των δημόσιων χώρων, ειδικότερα μέσα από το πρίσμα του αγώνα για οικειοποίηση του πρώην στρατοπέδου Π.Μελά. Μέσα από τον εν λόγω αγώνα προέκυψε η ανάγκη να συζητήσουμε, να μοιραστούμε προβληματισμούς και εμπειρίες και να αναλύσουμε πώς αντιλαμβανόμαστε τις συνθήκες ζωής μέσα στις πόλεις, πώς νοηματοδοτούμε το δημόσιο χώρο και ποιες είναι οι βάσεις και τα προτάγματα που θέτουμε προς μία τέτοια κατεύθυνση.

Ακόμη, η συγκεκριμένη μπροσούρα δεν αποτελεί κάποια ακαδημαϊκή μελέτη ούτε έχει δημιουργηθεί από «ειδικούς». Είναι αποτέλεσμα ζωντανής εμπειρίας, αυτομόρφωσης και ζύμωσης στο πεδίο του αγώνα για την κοινωνική διεκδίκηση ενός εν δυνάμει δημόσιου χώρου. Επιθυμούμε η αποτύπωση των σκέψεων και της εμπειρίας μας να αποτελέσει παρακαταθήκη για παρόμοιους αγώνες που δίνονται ή θα δοθούν στο μέλλον, σε μια προσπάθεια να ιχνηλατήσουμε μονοπάτια αντίστασης στο ζοφερό τοπίο της πόλης.

 

Η μπροσούρα σε μορφή pdf :

μπροσούρα αγώνας για οικειοποίηση του πρώην στρατοπέδου Π.Μελά

Κοινοποιείται μόνο για κινηματικούς σκοπούς

 

Θεσσαλονίκη 2018

Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών

Advertisements

Συγκέντρωση για το θάνατο της εργαζόμενης. Δευτέρα 30/7 19:00 Πλ. Επταλόφου

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ
ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

Στις 27/7 σε αρτοζαχαροπλαστείο των Αμπελοκήπων, σκοτώθηκε 25χρονη υπάλληλος εν ώρα εργασίας, αφού καταπλακώθηκε από μηχάνημα της επιχείρησης στην προσπάθειά της να το μεταφέρει…

Όσο σοκαριστικό κι αν είναι από μόνο του το γεγονός δυστυχώς αποτελεί στιγμιότυπο της καθημερινότητας των εργαζομένων, ο σοβαρός τραυματισμός, η απειλή της σωματικής ακεραιότητας ακόμα και πολύ συχνά ο ίδιος ο θάνατος.

Ο κατάλογος των ανθρώπων της τάξης μας που έχει πληρώσει με τη ζωή του το τίμημα της εργασιακής εκμετάλλευσης είναι μακρύς, ειδικότερα στην εποχή της κρίσης και των μνημονίων. Οι θάνατοι εργατών και εργατριών και οι σοβαροί τους τραυματισμοί αποτελούν στην ουσία ένα αποτρόπαιο φινάλε στο γαϊτανάκι της εκμετάλλευσης και της μισθωτής σκλαβιάς. Το γαϊτανάκι αυτό ξεκινά από την ανεργία ή την απειλή της, τη μαύρη εργασία, την κατάργηση του 8ωρου και της κυριακάτικης αργίας, μισθούς πείνας, την κατάρρευση του ασφαλιστικού και την ποινικοποίηση των κινητοποιήσεων και φτάνει μέχρι το καθημερινό ξεζούμισμα από τα αφεντικά, τη μη τήρηση του ωραρίου, την καταστρατήγηση των κανόνων ασφαλείας.

Είτε πρόκειται για τις μεγάλες πολυεθνικές, είτε για το δημόσιο τομέα, είτε για τα «μικρά» αφεντικά που έχουν στη δούλεψή τους ένα-δυο υπαλλήλους, το αποτέλεσμα για μας είναι το ίδιο. Βία, εκμετάλλευση, αβεβαιότητα, υποτίμηση ακόμα και θάνατος.

Για αυτούς είμαστε αναλώσιμα πιόνια που τους γεμίζουν τις τσέπες.
Για αυτούς η ζωή μας δεν μετρά παρά μόνο όσο το νούμερο του πενιχρού μισθού μας. Για αυτούς ο θάνατός μας δεν είναι παρά μια στιγμιαία δυσφήμιση της επιχείρησής τους.

Για εμάς, τους απλούς υπαλλήλους, τις άνεργες, τους μετανάστες, τις εργάτριες, για εμάς που δουλεύουμε μαύρη και απλήρωτη εργασία, για εμάς που πηγαίνουμε το πρωί στη δουλεία και το απόγευμα δεν γυρνάμε σπίτι, η δουλειά είναι δουλεία.

Το να περιμένουμε είτε το κεφάλαιο να ευαισθητοποιεί είτε το κράτος να πάρει το μέρος των εργαζομένων είναι σαν να περιμένουμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Η μόνη απάντηση μας είναι οι αδιαμεσολάβητοι αγώνες στους χώρους εργασίας και στις γειτονιές βάζοντας μπροστά τα εργατικά μας συμφέροντα. Η οργάνωση των από τα κάτω σε σωματεία βάσης και σε οριζόντιες πολιτικές διεργασίες είναι ο μόνος τρόπος να βάλουμε ένα φρένο στις δολοφονίες του κεφαλαίου και του κράτους. Για να μην συνηθίσουμε το θάνατο.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

5ο Αντιφασιστικό τουρνουά στις δυτικές συνοικίες

Τι είναι:
Για 5η συνεχή χρονιά οργανώνουμε το αντιφασιστικό τουρνουά στις γειτονιές μας. Είναι ένας θεσμός ο οποίος πραγματοποιείται κάθε Μάη στις δυτικές συνοικίες. Σκοπός μας είναι να μην αφήσουμε χώρο στις γειτονιές μας σε κάθε λογής φασίστες και ακόμα μια ευκαιρία για να βρεθούμε με άλλους όρους, για να παίξουμε, να αράξουμε, να ακούσουμε μουσική και να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα που μας βαραίνει. Συνδυάζει αθλητικά γεγονότα, με μουσικά και άλλα αυτοοργανωμένα δρώμενα περιλαμβάνοντας τουρνουά μπάσκετ 3*3 , συναυλία χιπ χοπ μουσικής και άλλες δραστηριότητες.

Ποιοι/ες είμαστε:
Το τουρνουά συνδιοργανώνεται από εμάς την Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών και τα τελευταία τρία χρόνια από κοινού με την αυτοοργανωμένη ραπ συλλογικότητα Sedatephobia. Ανά καιρούς το αντιφασιστικό τουρνουά είχε συνδιοργανωθεί και με άλλες αντιφασιστικές ομάδες.
Είμαστε μία συνέλευση η οποία δρα και κινείται στις δυτικές συνοικίες παράγοντας λόγο και δράσεις για τοπικά ζητήματα που αφορούν τις συνοικίες αυτές. Είμαστε αντιφασίστες/στριες, αντισεξιστές/στριες και συμμετέχουμε σε αδιαμεσολάβητους αγώνες μακριά από δήμο, κόμματα και αυθεντίες. Μόνο μας όργανο απόφασης είναι η τακτική μας συνέλευση που γίνεται κάθε Τρίτη στις 20.00 στην σχολή κινηματογράφου. Στη συνέλευσή μας λειτουργούμε αντιιεραρχικά, οριζόντια και επιθυμούμε να φτάνουμε στην ομοφωνία μέσω της συνδιαμόρφωσης.

Τι θέλουμε:
Στόχος μας είναι να έρθουμε κοντά με τη γειτονιά, να γνωριστούμε, να συζητήσουμε για τα κοινά μας προβλήματα, και στην συνέχεια να δράσουμε παλεύοντας για αυτά συλλογικά. Επιδιώκουμε να δώσουμε μέσα από τέτοιες δράσεις την δική μας οπτική σε ένα δημόσιο χώρο όπως το πάρκο επί της Γωγούση στο οποίο και θα διεξαχθεί το φετινό τουρνουά, ελεύθερο προς χρήση για όλους και όλες, μακριά από την αποστειρωμένη αντίληψη του δήμου, αλλά και μακριά από κάθε λογική εμπορευματοποίησης και ανάθεσης.
Θεωρούμε επίσης ότι στις υποβαθμισμένες δυτικές συνοικίες χωράμε όλοι και όλες ανεξάρτητα από καταγωγή, θρησκεία, φύλο, σεξουαλικές προτιμήσεις και χρώμα. Μέσα από το τουρνουά επιθυμούμε να περάσουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα ενάντια στον εθνικισμό και τον φασισμό, προτάσσοντας την αλληλεγγύη ανάμεσα σε όσους και όσες βιώνουν την καταπίεση στους χώρους δουλειάς, στο σπίτι, στο σχολείο ή στην καθημερινότητα τους γενικότερα. Θέλουμε ο θεσμός αυτός να κρατηθεί ζωντανός και να συνεχίσει να υπάρχει για όσο το δυνατόν περισσότερα χρόνια.

ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΙΔΕΩΔΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΓΙΔΑ
ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΑΣ ΟΝΕΙΡΑ Η ΜΟΝΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ

 

afisa2(4)

Με αφορμή τα γεγονότα στη Λέσβο στις 22/4

Την Κυριακή στις 22/4 στη πόλη της Μυτιλήνης πραγματοποιήθηκε ένα πρωτόγνωρο για τα δεδομένα του νησιού ρατσιστικό πογκρόμ σε βάρος μεταναστών/ριών. Οι εν λόγω μετανάστες/ριες πραγματοποιούσαν για έκτη συνεχή μέρα κατάληψη στη πλατεία Σαπφούς, καθώς διαμαρτύρονταν για τις άθλιες συνθήκες στο κέντρο κράτησης της Μόριας που είχαν σαν αποτέλεσμα το θάνατο ενός ακόμη ανθρώπου. Επίσης διαμαρτύρονταν για την πολύμηνη καθυστέρηση της διαδικασίας έκδοσης ασύλου, με το οποίο και θα μπορέσουν να προχωρήσουν στην ηπειρώτική Ελλάδα αλλά και αργότερα στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Την ίδια ώρα και μόλις λίγα μέτρα από την πλατεία στην καθιερωμένη υποστολή σημαίας από το άγημα του στρατού υπήρχε διαδικτυακό κάλεσμα από διάφορες εθνικιστικές σελίδες για συγκέντρωση για τους δύο έλληνες στρατιωτικούς. Το πογκρόμ αποδείχθηκε καλά οργανωμένο από τα φασιστικά καθάρματα καθώς από τη μία είχε προηγηθεί κάλεσμα στήριξης και εκτός νησιού, όπως και έγινε με φασίστες να έρχονται με το πλοίο της γραμμής, και από την άλλη με ανταλλαγή mail ανάμεσα σε οπαδικούς συνδέσμους του νησιού με πρόταση για «καθαρισμό» της πλατείας. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε την κίνηση του δήμου δυο τρεις μέρες πριν όπου με το άθλιο πρόσχημα της καθαριότητας απειλούσε με εκκένωση της πλατείας δίνοντας πάτημα και νομιμοποιώντας το επερχόμενο πογκρόμ.
Για το ίδιο το γεγονός να αναφέρουμε ότι για 4 με 5 ώρες ένας αριθμός 150 φασιστών έριχνε πέτρες, πυρσούς και άλλα αντικείμενα από όλες τις κατευθύνσεις σε ένα εγκλωβισμένο πλήθος κόσμου το οποίο είχε στο κέντρο του παιδιά προσπαθώντας να τα προστατέψει με αυτοσχέδιες ασπίδες, σεντόνια και κούτες, και μέσα σε μία συνθήκη όπου ήταν περικυκλωμένος από διμοιρίες των ματ οι οποίοι απειλούσαν μόνο τους ίδιους/ες, μένοντας αμέτοχοι απέναντι στους φασίστες.Η στάση αυτή των μπάτσων αποδεικνύεταικαι από τις συλλήψεις, καθώς συνέλαβαν 120 μετανάστες/ιες τις πρωινές ώρες και κανένα φασίστα. Για περισσότερες πληροφορίες παραθέτουμε το linkτου αντιφασιστικού συντονισμού Λέσβου.
https://athens.indymedia.org/post/1587507/
Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε την πολιτική συγκυρία καθώς είναι ο συστατικός παράγοντας που καθορίζει τις εξελίξεις. Συγκεκριμένα η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια της εγχώριας αστικής τάξης να στρέψει την οργή του κόσμου σε ψευδή εθνικά διλλήματα που καμία σχέση δεν έχουν με τις πραγματικές του ανάγκες και τους κοινωνικούς αγώνες.
Την ίδια ώρα που σε όλο τον ελλαδικό χώρο οι εργασιακές συνθήκες χειροτερεύουν και η ανεργία καλπάζει,οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας προωθούνται με ταχύτατους ρυθμούς. Ενώ παράλληλαη υγεία και η παιδεία γίνονται προνόμιο των λίγων, κράτος και κεφάλαιο προωθούν στοχευμένα την εθνική πόλωση μέσα από ζητήματα όπως το μακεδονικό ή άλλα, δημιουργώντας τη μοναδική συνθήκη στην οποία μπορεί να συνυπάρξει το αφεντικό και η εργαζόμενη, η πλούσια και ο εξαθλιωμένος. Με άλλα λόγια, κάτω από την ομπρέλα της εθνικής ενότητας δηλαδή ενός κατασκευασμένου ιδεολογήματος όλες οι ταξικές και όχι μόνο αντιθέσεις παραμερίζονταιενώ παράλληλα τα εγκλήματα του κάθε έθνους κράτους παραγράφονται.
Όλα τα παραπάνω δεν θα μπορούσαν παρά να συμβαίνουν και στη Λέσβο. Ενώ η περιοχή του βορείου αιγαίου είναι μία εκ των υψηλότερων ποσοστών σε ανεργία, έχει ένα από τα χαμηλότερα κατά κεφαλήν ΑΕΠ, έχει ένα δήμο- έκτρωμα για όλο το νησί εξαιτίας του οποίου έχουν παραλύσει ακόμη και οι πιο σημαντικές λειτουργίες όπως αυτή της συγκομιδής των σκουπιδιών, και όλα αυτά παράλληλα με την επικείμενη αύξηση του ΦΠΑ, το οποίο και θα είναιτο ίδιο με εκείνο της Μυκόνου και της Σαντορίνης, κράτος και κεφάλαιο αναδεικνύουν τους μετανάστες ως αποδιοπομπαίους τράγους στον τοπικό πληθυσμό.
Το κράτος επιχειρεί να στρέψει τον κόσμο ενάντια στους μετανάστες την ίδια στιγμή που συμμετέχει μέσω του Νατο στις πολεμικές επιχειρήσεις στην Μέση Ανατολή, εξαιτίας των οποίων δημιουργούνται οι μεταναστευτικές ροές. Ταυτόχρονα συνυπογράφει σε συμφωνίες όπως αυτή ανάμεσα σε ΕΕ και Τουρκία σύμφωνα με την οποία οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί που περνάνε στα νησιά πρέπει να παραμείνουν εγκλωβισμένοι σε αυτά για άγνωστο χρονικό διάστημα. Σε όλο αυτό το κλίμα σημαντικό ρόλο παίζουν και τα γνωστά θερμά επεισόδια στο Αιγαίο όπου μοναδικό στόχο έχουν να καλλιεργήσουν ένα αίσθημα εθνικού παροξυσμού εκατέρωθεν που πάντα βοηθάει στην νομιμοποίηση της μπίζνας των εξοπλισμών σε βάρος όλων των άλλων τομέων της κοινωνικής ζωής.
Έχοντας λοιπόν τους παραπάνω παράγοντες στο μυαλό μας θεωρούμε ότι τα γεγονότα στη πλατεία Σαπφούς πέρα από τις επιδιώξεις των φασιστών εξυπηρέτησαν και στη μεταφορά της οργής του κόσμου σε λάθος κατεύθυνση αθωώνοντας για άλλη μια φορά την εξουσία και το κεφάλαιο, τους δύο κύριους υπεύθυνους για τη λεηλασία των ζωών μας. Σε αυτό το σημείο δεν θα μπορούσαμε παρά να αναδείξουμε και την ευθύνη μερίδας κόσμου ο οποίος έκανε πλάτες στις φασιστικές επιθέσεις με τη φυσική του παρουσία τριγύρω, νομιμοποιώντας είτε με τη φωνή του είτε με τη σιγή τουτο ρατσιστικό παραλλήρημα.
Για εμάς η λύση μπορεί να δοθεί μόνο μέσα από κοινούς αγώνες ντόπιων και μεταναστών, μέσα από πορείες και γενικές απεργίες που θα μπαίνει ως κυρίαρχο αίτημα ο τερματισμός των πολέμων, σε συνάρτηση με τον αντιφασιστικό αγώνα όπου στόχο έχει να μην αφήσει ούτε ένα εκατοστό γης στους εχθρούς της ελευθερίας και σε νοσταλγούς του χίτλερ.
Στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες με τον κόσμο του αγώνα στην Λέσβο αλλά και τα άλλα νησιά, όπου μέσα στις δύσκολες αυτές συνθήκες συνεχίζουν να αγωνίζονται δίπλα και μαζί με τους μετανάστες/ριες αλλά και όλους τους καταπιεσμένους/ες αυτού του κόσμου.

Τοξική ατμόσφαιρα δωρεά ΕΛΠΕ ή αλλιώς φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες

Τα ελληνικά πετρέλαια (ΕΛΠΕ) αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες της νοτιανατολικής Ευρώπης στον τομέα της ενέργειας με μετοχές στα διεθνή χρηματιστήρια και ετήσια έσοδα κοντά στο 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Διαθέτει εγκαταστάσεις μεταξύ άλλων στον Ασπρόπυργο, στην Ελευσίνα και στο Κορδελιό με τα διυλιστήριά τους να είναι υπεύθυνα για την τεράστια περιβαλλοντική καταστροφή των περιοχών αυτών και για την ζημιογόνα επίπτωσή τους στην υγεία και την ποιότητα ζωής των κατοίκων. Άρα έχουμε 1)μία τεράστια καπιταλιστική επιχείρηση που, όπως όλες, έχει στόχο και λόγο ύπαρξης το κέρδος και 2) μία επιχείρηση που για να συνεχίσει να έχει κέρδος «πρέπει» να συνεχίσει την καταστροφή, η οποία είναι συνυφασμένη με τη λειτουργία της. Παρόλα αυτά
ο λόγος που συχνά-πυκνά τα ΕΛΠΕ αναφέρονται στην επικαιρότητα δεν είναι κάτι από τα παραπάνω, αλλά οι περίφημες και φιλάνθρωπες δωρεές τους.

Τα ΕΛΠΕ λοιπόν είναι γνωστά, ειδικά στην περιοχή των δυτικών συνοικιών, για μια σειρά από δωρεές οι οποίες μάλιστα γίνονται με ποικίλους τρόπους και φυσικά διαφημίζονται αναλόγως. Κατασκευές πάρκων, χρηματοδότηση συλλόγων, υποτροφίες σε μαθητές (αριστούχους μόνο αν μη τι άλλο), δωρεάν πετρέλαιο σε σχολεία, ειδικές ευκολίες και ρυθμίσεις σε κατοίκους συγκεκριμένα του Κορδελιού και των πέριξ (γιατί άραγε..?). Οι δωρεές, αν και φυσικά απειροελάχιστες σε σχέση με τα ετήσια κέρδη και πάντα ύποπτες για ξέπλυμα μαύρου χρήματος, γίνονται με συνέπεια και κυρίως με τέτοια μεθοδικότητα, που εύκολα μας κάνει να αντιληφθούμε και τα πραγματικά κίνητρα. Κάθε επιχείρηση  που σέβεται τον εαυτό της άλλωστε φροντίζει και για την «κοινωνική πολιτική» της, πόσο μάλλον όταν η ίδια η ύπαρξή της στηρίζεται εξ ορισμού στην καταστροφή της φύσης και των ανθρώπων, ιδιαίτερα όσων διαμένουν σε κοντινή ακτίνα.

Η συνταγή γνωστή και εφαρμοσμένη από ανάλογες βιομηχανίες και εταιρείες, όπως το ΤΙΤΑΝ στην Ευκαρπία και η Eldorado Gold στην Χαλκιδική. Στόχος φυσικά δεν είναι άλλος από την εξαγορά συνειδήσεων και την εξασφάλιση της σιωπής της τοπικής κοινωνίας μπροστά στο καταστροφικό τους έργο. Με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο μένουν στην αφάνεια, αποφεύγοντας κάθε κατακραυγή, αλλά δημιουργούν και έναν κύκλο από «ευνοούμενους» οι οποίοι και θα κληθούν να υποστηρίξουν την εταιρεία(-ες) σε επίπεδο προπαγάνδας όταν χρειαστεί. «Τα ΕΛΠΕ δίνουν λεφτά στα σχολεία», «κάνουν παιδικές χαρές», καταπίνοντας αμάσητο το χρυσωμένο αλλά κυριολεκτικά θανατηφόρο χάπι. Γιατί στη συσκευασία δώρου περιλαμβάνεται και η μολυσμένη ατμόσφαιρα, ο τοξικός αέρας, τα καρδιαγγειακά προβλήματα, το άσθμα, ο καρκίνος και φυσικά τα αμύθητά τους κέρδη στις πλάτες μας.

 

ΤΑ ΕΛΠΕ ΕΞΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΝ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ, ΜΟΛΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ

ΕΞΩ ΤΑ ΕΛΠΕ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ

Πανβαλκανική πορεία διεθνιστικής αλληλεγγύης

Καλούμε σε πανβαλκανική διεθνιστική πορεία αλληλεγγύης το Σάββατο 10/3 και ώρα 12:00 στην Καμάρα.
Κανένα έθνος δεν μας ενώνει, κανένα όνομα δεν μας χωρίζει.
panvalkanikh

Ιστορική προέλευση του «μακεδονικού ζητήματος»

Ιστορικά, μέσα στη ροή του χρόνου η λέξη Μακεδονία, ως γεωγραφικός προσδιορισμός, δεν ήταν ποτέ μία και δεν ήταν μοναδική. Η Μακεδονία του Φιλίππου Β’ λόγου χάρη τον 5ο αιώνα π.χ., είχε τεράστιες γεωγραφικά διαφορές με την επαρχία Μακεδονία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τον 3ο αιώνα μ.X. Επίσης η επαρχία Mακεδονία στο Bυζάντιο του 1025μ.X. αφορούσε περιοχές τόσο ανατολικά που σχεδόν δεν είχε κοινά εδάφη με τις δυο πρώτες. Παράλληλα υπήρχαν και χρονικές περίοδοι όπου ο όρος Mακεδονία δεν αναφερόταν πουθενά, όπως για παράδειγμα την περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Ο όρος Mακεδονία επανεμφανίζεται μαζικά ξανά στις αρχές του 19ου αιώνα. Μέσα σε ένα πλαίσιο που αμφισβητείται η κυριαρχία της οθωμανικής αυτοκρατορίας επί των εδαφών της στα Bαλκάνια, δημιουργούνται τα πρώτα έθνη-κράτη της περιοχής με την βοήθεια των μεγάλων δυνάμεων. Η δημιουργία των εθνών-κρατών στην Eυρώπη, δηλαδή της κρατικής οργάνωσης ομογενοποιημένου πληθυσμού, έρχεται ως μια οργανωτική λύση της κυρίαρχης πια αστικής τάξης απέναντι στις αυτοκρατορικές δομές που αυτή την εποχή καταρρέουν. Η αστική τάξη λοιπόν, αυτή των εμπόρων, τραπεζιτών, βιομηχάνων επιτυγχάνουν να συσπειρώσουν ομάδες πληθυσμών, άλλες φορές με παρόμοια πολιτισμική βάση, άλλες όχι, υπό την δική τους κρατική οργάνωση, άρα και εκμετάλλευση. Έτσι δημιουργούνται ανάμεσα στους υπηκόους οι έννοιες του κοινού παρελθόντος, του εθνικού συμφέροντος και της εθνικής συνείδησης έναντι των «άλλων», ένα φαντασιακό το οποίο θεμελιώνεται μέσω της υποχρεωτικής κρατικής εκπαίδευσης, το σχολείο. Αξιοσημείωτο είναι ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία έχουμε και την επικράτηση «επίσημων εθνικών γλωσσών» έναντι των πολλών ταυτόχρονων γλωσσικών ιδιωμάτων που χρησιμοποιούσαν μέχρι τότε οι άνθρωποι.
Μαζί με αυτό θα πάει πακέτο και η δημιουργία των αντίστοιχων «Μεγάλων Ιδεών». Η «Μεγάλη Ελλάδα», η «Μεγάλη Σερβία», ή «Μεγάλη Βουλγαρία». Όλες τους προτάσσουν το ίδιο πράγμα. Κατάκτηση ακόμη περισσότερων εδαφών για τα συμφέροντα της αστικής τάξης από τον «άλλο», τον «αλλόθρησκο», το «βάρβαρο». Οι Μεγάλες Ιδέες είναι αυτές που αιματοκύλησαν την περιοχή της σημερινής Μακεδονίας με 2 Βαλκανικούς Πολέμους και έναν Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι η ίδια ιδέα που έστειλε χιλιάδες στο θάνατο μέσω της μικρασιατικής εκστρατείας, και ξερίζωσε άλλους τόσους από τα σπίτια τους μετά την ήττα της το 1921-22 και την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, που εξανάγκαζε σε εκατέρωθεν βίαιο ξεριζωμό πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους, ορθόδοξους και μουσουλμάνους.
Ο επεκτατισμός του ελληνικού έθνους-κράτους με την λήξη του Α’ Βαλκανικού Πολέμου στην περιοχή της σημερινής Μακεδονίας είναι αυτός που δημιούργησε τις συνθήκες για την ύπαρξη μειονοτήτων. Γιατί πριν από τον πόλεμο αυτό και για πολλούς αιώνες εκείνοι οι οποίοι ορίζονταν ως ΄Ελληνες δεν ήταν παρά ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού. Ζούσαν ανάμεσα κυρίως σε Τούρκους, Βούλγαρους, Εβραίους και Σλάβους και το σημαντικότερο ζούσαν όλοι μαζί αφού η πολυπολιτισμικότητα ήταν στοιχείο της κοινωνίας της οθωμανικής αυτοκρατορίας και οι διακρίσεις γίνονταν όχι στη βάση της εθνικής συνείδησης (αν και εφόσον αυτή υπήρχε), αλλά στη βάση θρησκευτικών και ταξικών διαχωρισμών.
Στη σύγχρονη ιστορία των Βαλκανίων η συζήτηση γύρω από την έκταση της περιοχής με το ξεχασμένο για αιώνες όνομα «Μακεδονία» ανακύπτει έπειτα από την σταδιακή κατάρρευση της οθωμανικής κυριαρχίας στις αρχές του 20ου αιώνα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα κοντινά στην περιοχή έθνη-κράτη, η Βουλγαρία και η Ελλάδα, να επιδοθούν σε έναν έντονο ανταγωνισμό για την προσάρτηση μια νέας περιοχής, η οποία ήταν και πλούσια αλλά και ανάμεικτη σε πληθυσμό. Έτσι αυτός ο ανταγωνισμός δεν αργεί να πάρει διαστάσεις άλλοτε ανοιχτής σύρραξης και άλλοτε υπόγειου πολέμου, με τους Βούλγαρους παρακρατικούς «κομιτατζίδες» και τους Έλληνες παρακρατικούς «μακεδονομάχους» να επιδίδονται σε λεηλασίες, δολοφονίες και αναγκαστικούς προσηλυτισμούς του ντόπιου πληθυσμού. Από την ελληνική πλευρά σύμβολο των εγκλημάτων αυτών αποτελεί ακόμα και σήμερα ο Π. Μελάς, ο οποίος βαφτίστηκε και ήρωας, ως άξιος υπερασπιστής των συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου της εποχής. Μάλιστα σε αυτό τον βίαιο ανταγωνισμό υπήρξε σημαντικός ο ρόλος και των δύο εκκλησιών, της ελληνικής και της βουλγαρικής καθώς πρωτοστάτησαν για τα δικά τους συμφέροντα σε αυτόν τον πόλεμο που ονομάστηκε αργότερα ¨μακεδονικός αγώνας¨.
Από την πρώτη στιγμή που το ελληνικό κράτος διπλασίασε τα εδάφη του προς βορρά με την λήξη του Α΄ Βαλκανικού πόλεμου το 1913, ξεκίνησε και ο εξελληνισμός της περιοχής. Οι διωγμοί των σλαβόφωνων πληθυσμών, και οι συστηματικές επιθέσεις με στόχο τον αφανισμό τους περιελάμβαναν αρχικά μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών. Αργότερα το 1922 μεγάλο ποσοστό των μεταναστών της μικρασιατικής καταστροφής, θα προωθηθούν περίτεχνα από το ελληνικό κράτος προς βορρά για να ενισχύσουν το ελληνικό στοιχείο, ουσιαστικά ελληνοποιώντας (εξ)αναγκαστικά την περιοχή. Οι κρατικές απαγορεύσεις σε συνδυασμό με τις εθνικιστικές εξάρσεις και επιθέσεις σε βάρος της σλαβόφωνης πλέον μειονότητας τα επόμενα χρόνια γίνονται καθημερινότητα. Αυτοί είναι και οι βασικότεροι λόγοι, μεταξύ άλλων, που μεγάλο κομμάτι του σλαβόφωνου πληθυσμού θα πάρει μέρος με την πλευρά των κομμουνιστών στον εμφύλιο το 1946-1949. Η ήττα όμως θα φέρει νέα δεινά για αυτούς καθώς με την λήξη του πολέμου χιλιάδες καταφεύγουν βίαια και μαζικά στα εδάφη της τότε Γιουγκοσλαβίας. Τις επόμενες δεκαετίες οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί που παρέμειναν στον ελλαδικό χώρο θα αντιμετωπιστούν από το κράτος με διπλό μένος: και ως μειονοτικοί παρείσακτοι και ως «κομμουνιστοσυμμορίτες».
Έτσι μέσα από αυτή την αλληλουχία γεγονότων, το ελληνικό κράτος σε μόλις 50 χρόνια θα έχει καταφέρει να εξαλείψει το μεγαλύτερο ποσοστό του σλαβόφωνου πληθυσμού που ζει στα εδάφη του. Όλα τα υπόλοιπα που θα ακολουθήσουν, όπως ο νόμος του 1982 όπου επέτρεπε τον επαναπατρισμό μόνο των «Ελλήνων στο γένος» προσφύγων θα είναι απλά «το κερασάκι στην τούρτα» του εν λόγω ζητήματος.
Το μακεδονικό ζήτημα παρότι φαινομενικά «λύθηκε» με την στρατιωτική επικράτηση του ελληνικού κράτους και την ελληνοποίηση ενός τμήματος της Μακεδονίας, στις αρχές του ’90 αναζωπυρώθηκε εκ νέου. Η αιτία ήταν η ονοματοδοσία ενός νέου έθνους-κράτους έπειτα από την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας. Όπως κάθε έθνος-κράτος έτσι και το νεοσύστατο, με προσωρινή ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας», έπρεπε να εφεύρει τους εθνικούς του μύθους, τα σύμβολα και την ένδοξη ιστορία του ώστε να εμπνεύσει και να συσπειρώσει τους υπηκόους του. Και τι πιο προσοδοφόρο από την ιστορία της αρχαίας Μακεδονίας που περιλαμβάνει ένδοξες μάχες, αυτοκρατορίες ακόμη και αρχαίο πλανητάρχη. Ακολούθησε με άλλα λόγια την ίδια συνταγή με το επίσης νεοσύστατο ελληνικό κράτος, αλλά περίπου έναν αιώνα αργότερα. Πολλοί ακόμη και «καλοπροαίρετοι» ψέγουν το γειτονικό κράτος για παραχάραξη ιστορίας και κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων. Ξεχνούν όμως πως όσο αυθαίρετος είναι ο μύθος της αρχαίας μακεδονικής κληρονομιάς της μίας πλευράς άλλο τόσο είναι και της άλλης. Και στις δύο περιπτώσεις εν μία ιστορική νυκτί πληθυσμοί βαπτίστηκαν στο όνομα των συμφερόντων, με ένα όνομα και με μια κληρονομιά ξένη και ξεχασμένη για αιώνες.
Περνώντας στο σήμερα το ζήτημα τέθηκε και πάλι στο προσκήνιο καθώς άρχισαν εκ νέου διαπραγματεύσεις για το οριστικό όνομα του γειτονικού κράτους. Σχεδόν 30 χρόνια μετά δεν έχουν αλλάξει και πολλά στην ρητορεία των δύο κρατών, ούτε και στους εκατέρωθεν μακεδονομάχους υπηκόους που ανεμίζουν γαλάζιους ή κόκκινους ήλιους της Βεργίνας. Σε κάθε περίπτωση η «επίλυση» ή όχι και με ποιον τρόπο αυτού του ζητήματος θα επικαθοριστεί σε σημαντικό βαθμό από γεωπολιτικούς παράγοντες, όπως η ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ, οικονομικά ανταλλάγματα κ.α., όπως γίνεται συνήθως στην παγκόσμια σκακιέρα, ανάλογα με τα συμφέροντα και τους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου.

Εθνική αφήγηση ή αλλιώς το παραμύθι που μαθαίνουμε χαϊδεύοντας το δράκο…

Η εθνική αφήγηση κάθε κράτους είναι αυτή που σε μεγάλο βαθμό διαμορφώνει πολλά από τα κοινωνικά χαρακτηριστικά και το πλαίσιο κίνησης του κοινωνικού κορμού. Ανάλογα με τις διαφορετικές κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες, η εθνική αφήγηση-ρητορεία έρχεται πάντα να εδραιώσει και να προβάλει την ανωτερότητα μίας συγκεκριμένης φυλής και ταυτόχρονα να υποτιμήσει όλες τις υπόλοιπες και να τονίσει τους κινδύνους που διατρέχει ο «εθνικός κορμός». Ο ελληνικός μύθος ξεκινάει από τον 19 αιώνα σχεδόν ταυτόχρονα με την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Σε αυτό το μύθο λοιπόν έπρεπε πρώτα να δημιουργηθεί ένα ένδοξο παρελθόν, όπως για παράδειγμα ότι το ελληνικό κράτος αποτελεί μία ιστορική συνέχεια των αρχαίων και του Βυζαντίου. Μέσα στην προσπάθεια να χτίσει μία ανώτερη ιδέα παρατηρούμε σφαγές και επεκτατικοί πόλεμοι να βαφτίζονται εκπολιτισμός, εθνοκαθάρσεις και εθνικά εγκλήματα πράξεις ηρωισμού. Έτσι αυτή η Μεγάλη Ιδέα έρχεται να ξεπλύνει τις σφαγές και το αίμα πολλών «εχθρών του έθνους» που η διαφορά με το κυρίαρχο δεν ήταν πάντα ο γεωγραφικός προσδιορισμός αλλά ανάλογα με τους στόχους της κυριαρχίας μπορεί να ήταν πολιτικός ή ταξικός (κομμουνιστές, τσιγγάνοι). Κάτω από την ομπρέλα κάθε εθνικού συμβόλου και σημαίας όλα τα εγκλήματα διαγράφονται από την ιστορική μνήμη και ανοίγει ο ορίζοντας για ένα γύρο εθνοκαθάρσεων και αλυτρωτικών βλέψεων που έρχονται να επαναφέρουν «ένδοξες» στιγμές της ιστορίας.
Αυτή η διαμόρφωση εθνικής συνείδησης ξεκινάει από την ένταξή μας στην οικογένεια , στον κοινωνικό ιστό και στο σχολείο. Δεν είναι καθόλου τυχαία άλλωστε η διάταξη στο άρθρο 16 του συντάγματος που λέει ξεκάθαρα ότι η εκπαίδευση οφείλει να καλλιεργήσει εθνική και θρησκευτική συνείδηση. Και εδώ αξίζει να αναφέρουμε μία τεράστια αντίφαση: ενώ κάθε εθνική αφήγηση κατοχυρώνει την ανωτερότητα της είτε με παραχάραξη της ιστορίας, είτε με άλλους τρόπους, κάθε εθνική αφήγηση έχει ανάγκη την αντίπαλη εθνική ρητορεία για να πάρει σάρκα και οστά και να διαχυθεί στην κοινωνία. Με άλλα λόγια η ελληνική εθνική συνείδηση δεν θα μπορούσε να διαχυθεί στον κοινωνικό ιστό αν δεν υπήρχε η αντίστοιχη τούρκικη, μακεδονική, αλβανική εθνική ρητορεία.
Η εθνική ενότητα και ο εθνικός κορμός από τη μία έχουν σαν στόχο να καταδείξουν τον εσωτερικό-εξωτερικό εχθρό ανάλογα με την ιστορική και κοινωνική συνθήκη που διαδραματίζεται στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Έτσι σε αυτή τη κατηγορία μέσα στη πάροδο της ιστορίας περιέχει από «αντίπαλους» λαούς, μέχρι μετανάστες και πρόσφυγες, κομμουνιστές και αναρχικούς, απεργούς και διαδηλωτές, οροθετικές και ομοφυλόφιλους. Αυτή η ιδέα από την άλλη συσπειρώνει κάτω από την εθνική ομπρέλα κοινωνικές ομάδες που δεν έχουν απολύτως καμία σχέση μεταξύ τους. Για παράδειγμα κάτω από αυτή την ομπρέλα συσπειρώνεταιο βιομήχανος και η εργάτρια, ο πλούσιος και ο φτωχός, ο δεξιός και η αριστερή, η βουλευτής και ο άνεργος, ο νεοφιλελεύθερος και ο προοδευτικός. Παραμερίζοντας τις ταξικές, πολιτικές, βιωματικές και εκ διαμέτρου αγερύφωτες διαφορές και πιστεύοντας σε ένα κατασκευασμένο ιδεολόγημα, δηλαδή αυτό του έθνους. Ένας πολύ καλός τρόπος για αθωωθεί το πολιτικό και οικονομικό σύστημα και η κοινωνική οργή να στραφεί για άλλη μια φορά σε λάθος κατεύθυνση και η εξουσία να συνεχίζει ανενόχλητη το ρόλο της. Άλλωστε δεν είναι λίγες οι φορές που η πολιτική και οικονομική ελίτ έχει χρησιμοποιήσει αυτές τις μεθόδους σε κρίσιμες στιγμές που υπήρχε η αμφισβήτηση της παντοδυναμίας τους.

Συλλαλητήρια και ο ρόλος του εθνικισμού

Την Κυριακή 21 Γενάρη η Θεσσαλονίκη είχε την «τιμητική» της, να είναι η πρώτη πόλη που θα φιλοξενούσε το εθνικιστικό συλλαλητήριο, όπως και το 1992, με κύριο αίτημα την μη αποδοχή του όρου Μακεδονία στο επίσημο όνομα της γειτονικής χώρας. Ακολούθησε και αυτό της Αθήνας, αλλά παρά τις κραυγές των καθεστωτικών μίντια για παρουσία ενός εκατομμυρίου κόσμου, η συμμετοχή ηταν σαφώς μικρότερη. Κοινός παρονομαστής και των δύο ήταν ότι τα πανό και οι λόγοι που κυριάρχησαν στο κέντρο της διαδήλωσης είχαν το κλασσικό ρεπερτόριο των φασιστών: ευχές για πόλεμο από τους επίσημους, συνθήματα υπέρ του στρατού, αναφορές στο θεό και τη θρησκεία ως δυνάμεις εξόντωσης των αντιπάλων («γυφτοσκοπιανών»), θεωρίες συνομωσίας, αλυτρωτισμός και γελοίες επιθυμίες στρατιωτικής εισβολής στη γειτονική χώρα.
Στο βήμα εναλλάσσονταν τύποι με ράσα και στρατιωτικές στολές με κεντρικό ομιλητή το ΄΄καθαρό εθνίκι΄΄ και φιλόδοξο διαχειριστή της εξουσίας «Φράνκο» Φραγκούλη. Μαζί με αυτούς και όλοι οι βουλευτές της τοπικής ΝΔ, η παρουσία και οι ευχές της εκκλησίας, του στρατού και όλο το φάσμα του εθνικού κορμού, συμπεριλαμβανομένων δεξιών, ακροδεξιών, πασόκων και αριστερών. Να σημειώσουμε εδώ πως όσοι αυτοαποκαλούνται ως πατριώτες και αρνούνται οποιαδήποτε σχέση με τον φασισμό, προασπίζονται ουσιαστικά τα ίδια ιδεώδη κάθε ναζιστικού μορφώματος, τα εθνικιστικά πρόταγματα. Όλοι μαζί λοιπόν, να κραυγάζουν για την «ελληνικότητα» της Μακεδονίας, φωνάζοντας συνθήματα μαζί με φασίστες και να κάνουν ΄΄πλάτες΄΄ με τη σιωπή τους σε όλες τις ναζιστικές και φασιστικές γκρούπες που βρέθηκαν εκεί. Έτσι με τις ευλογίες της εκκλησίας και τις πλάτες των μπάτσων και όλων των υπολοίπων, οι φασίστες έκαψαν ολοσχερώς την κατάληψη Libertatia, ενώ επίσης επιτέθηκαν στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο ‘Σχολείο’ καθώς και μια βδομάδα αργότερα στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο ‘Εμπρός’ στην Αθήνα.
Δεν μας κάνει εντύπωση πως στρατός, παπαδαριό και ναζί για άλλη μια φορά συνεργάστηκαν αποδεικνύοντας πως αποτελούν τους κρίκους της ίδιας αλυσίδας. Αναρωτιόμαστε όμως, δεν προβληματίζει κομμάτια της αριστεράς αυτή η σύμπλευση με την Χρυσή Αυγή? Χαρακτηριστική μάλιστα είναι και η παρουσία του Μίκη Θεοδωράκη, άλλοτε ιστορικής φυσιογνωμίας της αριστεράς, ως κεντρικού ομιλητή του συλλαλητηρίου στο Σύνταγμα. Σε ρόλο εθνοσωτήρα παντός καιρού αποτέλεσε συμβολικά την κορύφωση του «όλοι οι έλληνες ενωμένοι, μπροστά στον εθνικό κίνδυνο».
Την ίδια στιγμή λοιπόν που ψηφίζεται το πολυνομοσχέδιο με τα 70 προαπαιτούμενα στη βουλή, ενδεικτικά, ξεκινανε οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, ξηλώνεται το δικαίωμα στην απεργία, ένα χρόνιο αίτημα του Σ.Ε.Β. Την ίδια στιγμή που περίπου 15.000 μετανάστες βρίσκονται παγιδευμένοι στα ελληνικά «camps» στη Χίο, τη Λέσβο, τη Σάμο, σε επικίνδυνες υποδομές, χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής, χωρίς επαρκή περίθαλψη, πολλές φορές χωρίς νερό…
Αυτή την στιγμή είναι που επανέρχεται το «ξεχασμένο» μεν, δοκιμασμένο δε ζήτημα της ονομασίας της Μακεδονίας, το οποίο εγείρει τα εθνικά ιδεώδη δημιουργώντας καταστάσεις ιδανικές για την αποσυμπίεση της οργής των καταπιεσμένων και αποπροσανατολισμού τους από την πραγματικότητα της εκμετάλλευσης που βιώνουν. Μέσω της συμμετοχής σε όλες αυτές τις φιέστες, αισθάνονται πως παίρνουν μέρος στη λήψη της απόφασης για την ονοματοδοσία της γειτονικής χώρας, την ίδια στιγμή που τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα είναι αυτά που ορίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού.
Αντίστοιχες στιγμές “εθνικού παροξυσμού”, οδήγησαν στα αντιαλβανικά πογκρόμ του 2004, μετά τον ποδοσφαιρικό αγώνα Ελλάδας Αλβανίας, τα πογκρόμ εναντίον μεταναστών στην Αθήνα το Μάιο του 2011, τις επιθέσεις σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και μεταναστριών. Τα παραπάνω παραδείγματα σε συνδυασμό με την εθνικιστική λύσσα για το μακεδονικό, αποδεικνύουν περίτρανα το πόσο ο εθνικισμός και ο πατριωτισμός είναι εμποτισμένος μέσα στην συνείδηση της κοινωνικής βάσης και πόσο εύκολα μια τέτοια συνθήκη μπορεί να πυροδοτήσει εθνικιστικά ξεσπάσματα. Το κράτος όποτε κρίνει αναγκαίο ενισχύει τον εθνικισμό – πατριωτισμό προκειμένου να πραγματοποιήσει τις στοχεύσεις του και το πετυχαίνει δίνοντας χώρο σε ακροδεξιές ομάδες. Μια τέτοια συνθήκη πόλωσης είναι άκρως επικίνδυνη, καθώς ένα κομμάτι της κοινωνίας είναι δυνατό να χειραγωγηθεί στη βάση της εθνικής υπερηφάνειας και να κινηθεί προς ακροδεξιές και φασίζουσες πρακτικές.

Ποιά η θέση μας για το μακεδονικό(;)

Αρχικά στεκόμαστε απέναντι στην εθνική αφήγηση του ελληνικού κράτους που αυτοανακηρύσσεται ως η συνέχεια του αρχαίου μακεδονικού, στην ίδια αφήγηση που βλέπει διαχρονικά και παντού εχθρούς των Ελλήνων (οι οποίοι προέρχονται προφανώς απευθείας από τους αρχαίους και οι οποίοι ουδέποτε διέπραξαν το παραμικρό έγκλημα) και που θρέφει τις επεκτατικές βλέψεις των φασιστών που αμυνόμενοι πάντα ονειρεύονται σύνορα με την Σερβία.
Οι κραυγές προάσπισης της ελληνικότητας της Μακεδονίας, κρύβουν την ύπαρξη πολλών εθνοτικών ομάδων στην περιοχή και τους διωγμούς που υπέστησαν στην διαδικασία ομογενοποίησης του πληθυσμού από το ελληνικό κράτος. Με άλλα λόγια κρύβουν την βία του ελληνικού κράτους απέναντι σε όσους και όσες δεν ένιωθαν έλληνες αλλά τύχαινε να βρίσκονται στην επικράτειά του.
Κάθε εθνική αφήγηση εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα των αφεντικών που θέλουν οι καταπιεσμένοι και καταπιεσμένες των κρατών να συνασπίζονται κάτω από την εκάστοτε εθνική σημαία ώστε να τους εκμεταλλεύονται αποτελεσματικότερα.
Σε αυτά τα πλαίσια δηλώνουμε πως η ονομασία του γειτονικού κράτους δεν μας ενδιαφέρει, παρά μόνο στο βαθμό που εγείρει τους εκατέρωθεν εθνικισμούς. Αντίθετα αγωνιζόμαστε ενάντια στην διάχυση της εθνικιστικής ρητορείας σε σχολεία, γειτονιές και χώρους εργασίας και βρισκόμαστε απέναντι στους οργανωμένους φασίστες στον δρόμο. Αγωνιζόμαστε για το ξεπέρασμα των αποστάσεων που μας χωρίζουν (είτε είναι γεωγραφικές, είτε γλωσσικές, είτε πολιτισμικές) με την δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης είτε πρόκειται για ανθρώπους που κατοικούν στο εξωτερικό είτε για μετανάστες, με σκοπό να καταστρέψουμε τα σύνορα και τα κράτη που μας χωρίζουν. Αγωνιζόμαστε ενάντια στην αναπαραγωγή των διαχωρισμών και των αντιφάσεων αυτού του κόσμου από εμάς τις ίδιες χωρίς όμως να πιστεύουμε σε ‘‘οάσεις’’ εντός του καπιταλισμού. Δίνουμε μάχη, όχι για την πατρίδα, αλλά για την κάλυψη των βασικών μας αναγκών και την καλυτέρευση των όρων διαβίωσης με συλλογικούς όρους, στοχεύοντας όμως παράλληλα στην κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και στο τέλος του καπιταλιστικού συστήματος.
Καλούμε στην Παμβαλκανική πορεία διεθνιστικής αλληλεγγύης το Σάββατο 10/3 γιατί θεωρούμε ότι η περιοχή των Βαλκανίων έχει υποφέρει αρκετά από τους εθνικισμούς και τους πολέμους αυτών που θέλουν να διαφεντεύουν τον κόσμο. Όλες και όλοι οι καταπιεσμένες και καταπιεσμένοι έχουμε έναν κοινό εχθρό: το εγχώριο και υπερεθνικό κεφαλαίο, ανεξαρτήτως χώρας. Καλούμε επίσης στην πορεία σε ένδειξη αλληλεγγύης στην κατάληψη Libertatia και ενάντια σε κάθε φασιστικό μόρφωμα, στα οποία δίνουμε και την υπόσχεση ότι θα τα εξαφανίσουμε.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ
Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ

ΠΑΜΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ Ι ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ Ι 12:00 Ι ΚΑΜΑΡΑ
ΚΑΜΙΑ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΔΕ ΜΕΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

Ανακοίνωση σχετικά με τη διακοπή λειτουργίας των σταθμών μέτρησης αέριων ρύπων

Εδώ και μήνες, και μάλιστα εν μέσω έντονης και συνεχούς δυσοσμίας, γνωρίζαμε ότι ο σταθμός μέτρησης αέριων ρύπων στην περιοχή του Κορδελιού δεν λειτουργεί με αποτέλεσμα το να μην γίνονται μετρήσεις. Επίσης γνωρίζαμε και έχουμε κάνει ξεκάθαρη την θέση μας σε κείμενο που μοιράσαμε στην περιοχή του Κορδελιού, για το γεγονός ότι ο πρώτος που προσφέρθηκε να δωρίσει νέο μηχάνημα για την μέτρηση ρύπων είναι εκείνος που πιθανόν να είναι ο κύριος υπαίτιος για το γεγονός ότι η δυσοσμία έγινε καθημερινότητα στην δυτική Θεσσαλονίκη.

Δεν θα μπορούσαμε όμως να μην κάνουμε και ένα σχόλιο για το γεγονός ότι από τις 2 Νοέμβρη και μέχρι σήμερα όλοι οι σταθμοί μέτρησης αέριων ρύπων της πόλης σταμάτησαν την λειτουργία τους. Φυσικά πέραν των 2-3 άρθρων στο διαδίκτυο το όλο νέο πέρασε στο ντουκου.

Για εμάς όλη αυτή η αλληλουχία των γεγονότων δεν σημαίνει παρά μόνο δυο πράγματα. Ότι από την μία έχουμε την όλο και πιο ανεξέλεγκτη περιβαλλοντική καταστροφή που φέρνουν οι δραστηριότητες του κεφαλαίου μέσω της βιομηχανίας και όχι μόνο, από την ανάγκη του για όλο και περισσότερα κέρδη (τα ΕΛΠΕ λόγου χάρη είναι η πιο κερδοφόρα εταιρία στην Ελλάδα για το 2017 με μόλις 800 εκ. κέρδη). Από την άλλη έχουμε το κράτος το οποίο κάνει πλάτες μέσω της συγκάλυψη της περιβαλλοντικής αυτής μόλυνσης αποδεικνύοντας μας καθημερινά ότι υπάρχει για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων και σίγουρα όχι των πολλών οι ποίοι βιώνουν στην καθημερινότητα τους τις επιπτώσεις.

Για να το εξηγήσουμε ακόμη πιο απλοϊκά λέμε ότι αν σήμερα οι βιομηχανίες πέριξ της πόλης της Θεσσαλονίκης αποφασίσουν να απελευθερώσουν τις χειρότερες και πιο επιβλαβείς για τον άνθρωπο και την φύση ουσίες, το όργανα του κράτους δεν θα μπορέσουνε ποτέ να αποδείξουν ότι κάτι τέτοιο συνέβη!

Μία τέτοια συνθήκη λοιπόν αναδεικνύει και πάλι την ανάγκη για δημιουργία μίας κίνησης που θα αποτελείται από τους ανθρώπους που βιώνουν όλες αυτές τις επιπτώσεις. Η κίνηση αυτή θα λειτουργεί αδιαμεσολάβητα μακριά από δημοτικούς συμβούλους, κρατικούς φορείς και λοιπούς παρατρεχάμενους, και θα παλέψει μέσα από μία αυτοοργανωμένη κατεύθυνση με αγωνιστικές δράσεις και κινήσεις για το ζήτημα της περιβαλλοντικής μόλυνσης στην πόλη σε συνάρτηση πάντα και με τους άλλους αγώνες. που τρέχουν παράλληλα.