Αλληλεγγύη στον συλληφθέντα αντιφασίστα, Πέμπτη 2 Αυγούστου στις 12:00 στα Δικαστήρια

Το απόγευμα της 25/7, πραγματοποιήθηκε συλλογή τροφίμων και ειδών ανάγκης από τη φασιστική οργάνωση «Ιερός Λόχος 2012» στη περιοχή των Μετεώρων σε μια προσπάθειά τους να δείξουν το ανθρωπιστικό τους προσωπείο. Τα μέλη αυτής της γκρούπας πήραν μερίδιο από αυτό που τους αξίζει και τους έγινε σαφές πως δεν υπάρχει χώρος για αυτούς στη πόλη απο αντιφασίστες και αντιφασίστριες. Τις επόμενες ώρες, οι μπάτσοι συνέλαβαν σύντροφο (σε άριστη συνεργασία πάντα με τα παρακρατικά μέλη αυτής της ομάδας) με την κατηγορία της “απρόκλητης σωματικής βλάβης” και της “απείθειας” λόγω της άρνησης του να περάσει τη διαδικασία της σήμανσης.

Το συμβάν αυτό έλαβε χώρα μια μέρα μετά από οργανωμένη δολοφονική επίθεση και μαχαίρωμα μετανάστη στη πλατεία Ναυαρίνου καθώς και μιας σειράς επιθέσεων που έχουν γίνει στη Θεσσαλονίκη (και όχι μόνο) το τελευταίο διάστημα από παρακρατικές ομάδες, όπως επιθέσεις σε μετανάστες, ομοφυλόφιλους, το μνημείο του ολοκαυτώματος και καταλήψεις. Επιθέσεις οι οποίες έγιναν φυσικά με τη κάλυψη των συλλαλητηρίων και του πατριωτικού εσμού ο οποίος βρίσκεται σε εθνικιστικό παροξυσμό (συλλαλητήρια από τα οποία δεν έχει λείψει ο Ιερός Λόχος) .

Ο Ιερός Λόχος είναι ξεκάθαρα μια φασιστική ομάδα που ονειρεύεται χούντες, πολέμους και μεγάλη ελλάδα. Είναι μια φασιστική ομάδα η οποία έχει άριστη σχέση με τη νεοναζιστική ΕΝΕΘ και τα φασιστοχουλιγκάνια που ξετρύπωσαν το τελευταίο καιρό στη πόλη (και που έκαψαν τη κατάληψη Libertatia), χριστιανιστικές οργανώσεις και συλλόγους και την Εκκλησία καθώς και άλλες ακροδεξιές οργανώσεις και ομάδες (που κάποιες από αυτές μόνο «ακομμάτιστες» δεν είναι). Επίσης, για να μη ξεχνάμε, ο Ιερός Λόχος ήταν που οργάνωσε την (παταγωδώς αποτυχημένη) επίθεση στο Pride Θεσσαλονίκης το 2017 και ήταν η ομάδα που πρωτοστάτησε στο Ωραιόκαστρο ενάντια στα παιδιά προσφύγων να ενταχθούν στο τοπικό σχολείο, αναμοχλεύοντας το τοπικό εθνικιστικό κατακάθι.

Για εμάς, είναι αδιανόητο τέτοιες ομάδες μίσους, να καπηλεύονται έννοιες όπως της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. Είναι αδιανόητο φασίστες να μας παρουσιάζονται ως εθελοντές ανθρωπιστές. Και είναι αδιανόητο για εμάς γιατί…

ΤΟΥΣ ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΕΣ ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΩΣ ΤΕΤΟΙΟΥΣ, ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΣΑΚΙΖΟΥΜΕ!

Στηρίζουμε τη συγκέντρωση στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης, τη Πέμπτη 2 Αυγούστου στις 12:00. Καλούμε όσες και όσους κατανοούν, απεχθάνονται και εχθρεύονται το τέρας του φασισμού, να στηρίξουν τη συγκέντρωση.

ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΑ/ΣΤΡΙΑ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΡΕΦΕΙ ΚΑΙ ΘΕΡΙΕΥΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΑ ΣΤΙΣ 25/7

ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Advertisements

Ενημέρωση από τη συγκέντρωση για το θάνατο της 25χρονης εργαζόμενης στους Αμπελόκηπους

Τη Δευτέρα 30/7 πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στην πλατεία Επταλόφου στους Αμπελόκηπους για το θάνατο της εργαζόμενης εν ώρα εργασίας σε αρτοζαχαροπλαστείο της περιοχής. Η συγκέντρωση αριθμούσε περίπου 45 άτομα, ενώ για 2 ώρες μοιράζονταν κείμενα, φωνάζονταν συνθήματα και γινόταν συζήτηση με τη γειτονιά ώστε να αναδειχθεί το γεγονός ως όχι απλώς ως ένα ατύχημα, αλλά ως δολοφονία του κόσμου της εκμετάλλευσης και των αφεντικών. Έπειτα από την παρέμβαση το σώμα της συγκέντρωσης πορεύθηκε προς το συγκεκριμένο κατάστημα όπου έγινε στάση και φωνάχτηκαν επί τόπου συνθήματα.

Η αλληλεγγύη όπλο των εργατών, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών
Δεν είναι ατυχήματα, δεν έχουμε αυταπάτες, κράτος και αφεντικά δολοφονούν εργάτριες.


Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ
ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

Στις 27/7 σε αρτοζαχαροπλαστείο των Αμπελοκήπων, σκοτώθηκε 25χρονη υπάλληλος εν ώρα εργασίας, αφού καταπλακώθηκε από μηχάνημα της επιχείρησης στην προσπάθειά της να το μεταφέρει…

Όσο σοκαριστικό κι αν είναι από μόνο του το γεγονός δυστυχώς αποτελεί στιγμιότυπο της καθημερινότητας των εργαζομένων, ο σοβαρός τραυματισμός, η απειλή της σωματικής ακεραιότητας ακόμα και πολύ συχνά ο ίδιος ο θάνατος.

Ο κατάλογος των ανθρώπων της τάξης μας που έχει πληρώσει με τη ζωή του το τίμημα της εργασιακής εκμετάλλευσης είναι μακρύς, ειδικότερα στην εποχή της κρίσης και των μνημονίων. Οι θάνατοι εργατών και εργατριών και οι σοβαροί τους τραυματισμοί αποτελούν στην ουσία ένα αποτρόπαιο φινάλε στο γαϊτανάκι της εκμετάλλευσης και της μισθωτής σκλαβιάς. Το γαϊτανάκι αυτό ξεκινά από την ανεργία ή την απειλή της, τη μαύρη εργασία, την κατάργηση του 8ωρου και της κυριακάτικης αργίας, μισθούς πείνας, την κατάρρευση του ασφαλιστικού και την ποινικοποίηση των κινητοποιήσεων και φτάνει μέχρι το καθημερινό ξεζούμισμα από τα αφεντικά, τη μη τήρηση του ωραρίου, την καταστρατήγηση των κανόνων ασφαλείας.

Είτε πρόκειται για τις μεγάλες πολυεθνικές, είτε για το δημόσιο τομέα, είτε για τα «μικρά» αφεντικά που έχουν στη δούλεψή τους ένα-δυο υπαλλήλους, το αποτέλεσμα για μας είναι το ίδιο. Βία, εκμετάλλευση, αβεβαιότητα, υποτίμηση ακόμα και θάνατος.

Για αυτούς είμαστε αναλώσιμα πιόνια που τους γεμίζουν τις τσέπες.
Για αυτούς η ζωή μας δεν μετρά παρά μόνο όσο το νούμερο του πενιχρού μισθού μας. Για αυτούς ο θάνατός μας δεν είναι παρά μια στιγμιαία δυσφήμιση της επιχείρησής τους.

Για εμάς, τους απλούς υπαλλήλους, τις άνεργες, τους μετανάστες, τις εργάτριες, για εμάς που δουλεύουμε μαύρη και απλήρωτη εργασία, για εμάς που πηγαίνουμε το πρωί στη δουλεία και το απόγευμα δεν γυρνάμε σπίτι, η δουλειά είναι δουλεία.

Το να περιμένουμε είτε το κεφάλαιο να ευαισθητοποιεί είτε το κράτος να πάρει το μέρος των εργαζομένων είναι σαν να περιμένουμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Η μόνη απάντηση μας είναι οι αδιαμεσολάβητοι αγώνες στους χώρους εργασίας και στις γειτονιές βάζοντας μπροστά τα εργατικά μας συμφέροντα. Η οργάνωση των από τα κάτω σε σωματεία βάσης και σε οριζόντιες πολιτικές διεργασίες είναι ο μόνος τρόπος να βάλουμε ένα φρένο στις δολοφονίες του κεφαλαίου και του κράτους. Για να μην συνηθίσουμε το θάνατο.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Συγκέντρωση για το θάνατο της εργαζόμενης. Δευτέρα 30/7 19:00 Πλ. Επταλόφου

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ
ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

Στις 27/7 σε αρτοζαχαροπλαστείο των Αμπελοκήπων, σκοτώθηκε 25χρονη υπάλληλος εν ώρα εργασίας, αφού καταπλακώθηκε από μηχάνημα της επιχείρησης στην προσπάθειά της να το μεταφέρει…

Όσο σοκαριστικό κι αν είναι από μόνο του το γεγονός δυστυχώς αποτελεί στιγμιότυπο της καθημερινότητας των εργαζομένων, ο σοβαρός τραυματισμός, η απειλή της σωματικής ακεραιότητας ακόμα και πολύ συχνά ο ίδιος ο θάνατος.

Ο κατάλογος των ανθρώπων της τάξης μας που έχει πληρώσει με τη ζωή του το τίμημα της εργασιακής εκμετάλλευσης είναι μακρύς, ειδικότερα στην εποχή της κρίσης και των μνημονίων. Οι θάνατοι εργατών και εργατριών και οι σοβαροί τους τραυματισμοί αποτελούν στην ουσία ένα αποτρόπαιο φινάλε στο γαϊτανάκι της εκμετάλλευσης και της μισθωτής σκλαβιάς. Το γαϊτανάκι αυτό ξεκινά από την ανεργία ή την απειλή της, τη μαύρη εργασία, την κατάργηση του 8ωρου και της κυριακάτικης αργίας, μισθούς πείνας, την κατάρρευση του ασφαλιστικού και την ποινικοποίηση των κινητοποιήσεων και φτάνει μέχρι το καθημερινό ξεζούμισμα από τα αφεντικά, τη μη τήρηση του ωραρίου, την καταστρατήγηση των κανόνων ασφαλείας.

Είτε πρόκειται για τις μεγάλες πολυεθνικές, είτε για το δημόσιο τομέα, είτε για τα «μικρά» αφεντικά που έχουν στη δούλεψή τους ένα-δυο υπαλλήλους, το αποτέλεσμα για μας είναι το ίδιο. Βία, εκμετάλλευση, αβεβαιότητα, υποτίμηση ακόμα και θάνατος.

Για αυτούς είμαστε αναλώσιμα πιόνια που τους γεμίζουν τις τσέπες.
Για αυτούς η ζωή μας δεν μετρά παρά μόνο όσο το νούμερο του πενιχρού μισθού μας. Για αυτούς ο θάνατός μας δεν είναι παρά μια στιγμιαία δυσφήμιση της επιχείρησής τους.

Για εμάς, τους απλούς υπαλλήλους, τις άνεργες, τους μετανάστες, τις εργάτριες, για εμάς που δουλεύουμε μαύρη και απλήρωτη εργασία, για εμάς που πηγαίνουμε το πρωί στη δουλεία και το απόγευμα δεν γυρνάμε σπίτι, η δουλειά είναι δουλεία.

Το να περιμένουμε είτε το κεφάλαιο να ευαισθητοποιεί είτε το κράτος να πάρει το μέρος των εργαζομένων είναι σαν να περιμένουμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Η μόνη απάντηση μας είναι οι αδιαμεσολάβητοι αγώνες στους χώρους εργασίας και στις γειτονιές βάζοντας μπροστά τα εργατικά μας συμφέροντα. Η οργάνωση των από τα κάτω σε σωματεία βάσης και σε οριζόντιες πολιτικές διεργασίες είναι ο μόνος τρόπος να βάλουμε ένα φρένο στις δολοφονίες του κεφαλαίου και του κράτους. Για να μην συνηθίσουμε το θάνατο.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Παρεμβάσεις στο Κορδελιό ενάντια στη μόλυνση των βιομηχανιών

Σαν συνέχεια των παρεμβάσεων της συνέλευσης μας στην συνοικία του Κορδελιού για την μόλυνση της γειτονιάς από τις βιομηχανικές δραστηριότητες(κυρίως των ΕΛΠΕ) που λαμβάνουν χώρα κυριολεκτικά δίπλα της, τοποθετήσαμε την προηγούμενη εβδομάδα άλλα δύο πανό.
Βασική αντίληψη μας και βάση της οποίας κινούμαστε σε κάθε αγώνα γειτονιάς και όχι μόνο, είναι ότι ο αγώνας ενάντια στην υποτίμηση της ζωής και της καθημερινότητας, είναι ζήτημα των ίδιων των ανθρώπων που την βιώνουν. Κανένας τοπικός πολιτικός, κανένας πρωθυπουργός, κανένας δήμαρχος, κανένας παπάς και καμία κίνηση που ονειρεύεται θέσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να δώσει λύσεις.

Οι αυτοοργανωμένοι και αδιαμεσολάβητοι αγώνες στις γειτονιές είναι ο μόνος τρόπος αγώνα για τους από τα κάτω.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια

Στηρίζουμε εκ νέου το κάλεσμα στα δικαστήρια μετά την αναβολή της δίκης του συντρόφου. Αύριο 27/7 στις 12.

ΚΑΝΕΙΣ ΜΟΝΟΣ/Η ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΟΥΤΕ ΔΥΤΙΚΑ ΟΥΤΕ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ
ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

https://athens.indymedia.org/post/1590317/

Ενημέρωση από την προβολή για τη Στρεμπρένιτσα

Την Παρασκευή 20 Ιουλίου πραγματοποιήθηκε με επιτυχία από την συνέλευση μας η προβολή του ντοκυμαντέρ kill em’ all στο κόκκινο πάρκο στην Ηλιούπολη. Αμέσως μετά και με την συμμετοχή 50 περίπου ατόμων ακολούθησε κουβέντα.
Φασίστες δεν ξεχνάμε την Βοσνία.
Όπως κλείνει και το ίδιο το ντοκιμαντέρ : Ταξικός ανταγωνισμός χωρίς μνήμη είναι ανταγωνισμός χωρίς προοπτική.
37876867_1163368283802940_4817331603770441728_n

Προβολή του ντοκυμαντέρ kill ’em all

Afisa Teliko(1)

Με αφορμή τον εθνικό παροξυσμό που ζούμε τον τελευταίο καιρό στην πόλη της Θεσσαλονίκης γύρω από το Μακεδονικό, αποφασίσαμε να προβάλουμε το εν λόγο ντοκιμαντέρ θέλοντας να αναδείξουμε την ιστορική μνήμη και να αντισταθούμε στην λήθη που πάει να επιβληθεί. Συγκεκριμένα να αναδείξουμε τις φρικαλεότητες και τα εγκλήματα πολέμου τα οποία συνέβησαν μετά την αντίστοιχη πόλωση του ίδιου ζητήματος στις αρχές της δεκαετίας του 90′. Την ημέρα πραγματοποίησης της προβολής συμπληρώνονται 23 χρόνια από την γενοκτονία των βόσνιων και τις σφαγές 8000 αμάχων της Σρεμπρένιτσα, σφαγές στις οποίες συμμετείχαν και Έλληνες εθνικιστές σε από κοινού επιχειρήσεις με τον σέρβικο και σερβοβοσνιακό στρατό.

Το ντοκιμαντέρ επίσης καταπιάνεται με το πως αξιοποιώντας την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο ελληνικός εθνικισμός και το ελληνικό κεφάλαιο αναθαρρούν ελπίζοντας σε γεωγραφικό και οικονομικής επιρροής επεκτατισμό αντίστοιχα.

Το βίντεο δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 2008, για λογαριασμό του αντιφασιστικού κινήματος, απ’ το Serajevo και αντιφασίστες συντρόφους

Η πόλη είναι ασφυκτική όταν την πνίγουν τα εθνικά ιδεώδη
Η κύρια ομπρέλα κάτω από την οποία βρίσκονται οι συμμετέχοντες στα συλλαλητήρια είναι αυτή της «αγάπης τους προς την πατρίδα». Ο πατριωτισμός ως λέξη είναι πιο εύπεπτη από το φασισμό. Ενώ παρουσιάζεται ως ανιδιοτελής αγάπη για την πατρίδα, πραγματικά αναρωτιόμαστε γιατί κάποια από τα κεντρικά συνθήματα των συλλαλητηρίων είναι: «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ σκοπιανέ/αλβανέ» και «στα όπλα στα όπλα να πάρουμε τα Σκόπια». Μάλλον η  «αγνή αγάπη για τη πατρίδα», πολύ εύκολα μετατρέπεται σε επεκτατικές βλέψεις και σε ρατσιστικό παροξυσμό.

Επίσης παρατηρούμε ότι ο πατριωτισμός τους χρησιμοποιεί τις ίδιες πρακτικές με τον εθνικισμό και τον φασισμό. Επιθέσεις σε μετανάστες, ομοφυλόφιλους, βεβηλώσεις των μνημείων του ολοκαυτώματος, πολλαπλές επιθέσεις σε καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους του αγώνα, είναι ορισμένα από τα γεγονότα που συνέβησαν στον απόηχο των συλλαλητηρίων για την Μακεδονία τους μήνες Ιούνιο-Ιούλιο και καταδεικνύουν τον κατ’ αυτούς εσωτερικό εχθρό.  Οι στοχεύσεις των επιθέσεων καθώς οι μέθοδοι που ακολουθήθηκαν (τραμπουκισμοί σε μη λευκούς, ξυλοδαρμοί, πογκρόμ σε μετανάστες) καταδεικνύουν ξεκάθαρο πολιτικό χώρο.  Είναι οργανωμένες και βγαλμένες από το ρεπερτόριο δράσης των φασιστών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν και το σύνθημα «μαχαίρι στην καρδιά του κάθε αντιφα(σίστα)».

Ας μη γελιόμαστε, το ξέρουν και οι πέτρες ότι τα συλλαλητήρια οργανώνονται, καλούνται, και περιφρουρούνται από φασιστικές οργανώσεις. Είναι οι φασιστικές  ¨γκρούπες¨ που ηγούνται (30 κουκουλωμένοι σε κάθε συλλαλητήριο) και δίνουν  τον  τόνο και ο εθνικιστικός οχετός είτε ακολουθεί και επικροτεί, είτε συγκαλύπτει. Είναι οι ¨γκρούπες¨ οι οποίες δεν θα μπορούσαν να σταθούν και να υπάρξουν χωρίς την νομιμοποίηση που δέχονται από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.  Επίσης δεν θα μπορούσαμε να μην κάνουμε και μία αναφορά και σε άλλους δύο βασικούς υποστηρικτές. Από την μία πρόκειται για τον θεσμό που δεν φορολογείται, ενώ παράλληλα οι υπάλληλοι του τρώνε με χρυσά κουτάλια και πληρώνονται με μισθό από το κράτος, την εκκλησία. Από την άλλη βλέπουμε τους διάφορους πολιτιστικούς συλλόγους που μόνο πολιτιστικοί δεν είναι.

Άλλο ένα στοιχείο που πρέπει να αναδειχθεί είναι ότι τα συλλαλητήρια αλλά και η εθνικιστική έξαρση στην βόρεια Ελλάδα δεν ήρθανε ουρανοκατέβατα. Γεννήθηκαν από συγκεκριμένα αίτια και μέσα σε ένα πλαίσιο σχέσεων με άλλους παράγοντες που ξεπερνάνε αυτά και την Ελλάδα. Συγκεκριμένα δηλαδή τα συλλαλητήρια δεν είναι παρά παράγωγα της κόντρας των δύο μεγάλων συγκρούσεων του κεφαλαίου στα βαλκάνια. Από την μία αυτό των ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ  που θέλουν να εντάξουν το γειτονικό κράτος στην δυτική σφαίρα επιρροής, και του ρώσικου κεφαλαίου από την άλλη που θέλει να το αποτρέψει επιδιώκοντας την υλοποίηση των δικών του πλάνων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο όλο και πιο φανερά εμφανίζονται στοιχεία για χρηματοδότηση του ρώσικου κεφαλαίου σε εθνικιστικές οργανώσεις, πολιτικούς, και διάφορους συλλόγους για την δημιουργία εντάσεων ενάντια στην γνωστή συμφωνία και από τις δύο πλευρές των συνόρων. Αυτό δεν είναι παρά άλλη μία απόδειξη για το γεγονός ότι ο φασισμός γεννιέται από το κεφάλαιο και γιγαντώνεται από αυτό όταν εκείνο το επιλέξει.

Παράλληλα θα λέγαμε πως ο πατριωτισμός των συλλαλητηρίων όπως διεξάγεται στον κοινωνικό διάλογο έρχεται να προστεθεί και να ενισχύσει την ανυπαρξία κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Όσο υπάρχουν τα συλλαλητήρια δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Τώρα πολεμάμε για την Μακεδονία και το ονοματολογικό μπαίνει πιο πάνω από τις συνθήκες τις καθημερινής μας ζωής. Δεν είναι τυχαίο το ότι ένα από τα κεντρικά συνθήματα είναι το ¨όχι και την Μακεδονία¨. Είναι γεγονός το ότι το θέμα τις ονοματοδοσίας παίζει κυρίαρχο ρόλο ταξικής εξομάλυνσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ότι δεν κουνήθηκε φύλλο στην ψήφιση του μεσοπρόθεσμου τον Ιούνιο.

Που ήταν όλοι αυτοί που ουρλιάζουν ότι μας κλέβουν την μακεδονική γη, όταν γίνονταν οι αγώνες ενάντια στα μεταλλεία της καναδικής Eldorado gold που καταστρέφει την φύση στην Χαλκιδική?

Που είναι όλοι αυτοί όταν δίνονται οι αγώνες ενάντια στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας?

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς θα πούμε ότι δεν ήταν και δεν είναι πουθενά. Αποδεικνύεται λοιπόν εδώ ότι ο πατριωτισμός οδηγεί σε ένα και μόνο πράγμα. Στο να γίνεις οπαδός της εθνικής ενότητας. Μιας ιδέας που μάχεται τους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες απ όπου και αν προέρχονται, μιας ιδέας που ομογενοποιεί αφεντικά – εργάτες, μιας ιδέας που βολεύει τους κυρίαρχους. Γιατί αυτό που θέλουν οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου είναι να έχουν τις εργατικές τάξεις των διαφορετικών χωρών σε εθνικιστική αντιπαράθεση, έτοιμους μέχρι και να σφαχτούν μεταξύ τους.

Αρχικά από την πλευρά μας στεκόμαστε απέναντι στην εθνική αφήγηση του ελληνικού κράτους που αυτοανακηρύσσεται ως η συνέχεια του αρχαίου μακεδονικού. Αφήγηση αυθαίρετη και αστήρικτη ιστορικά καθώς μεταξύ άλλων είναι αυτή που βλέπει διαχρονικά παντού εχθρούς της Ελλάδας, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την ανάδειξη εξωτερικού εχθρού, και που στην περίπτωση του μακεδονικού για παράδειγμα θρέφει τις επεκτατικές βλέψεις των φασιστών που αμυνόμενοι πάντα ονειρεύονται σύνορα με την Σερβία.

Ως προς τις συγκρούσεις του κεφαλαίου στην περιοχή που ζούμε, θεωρούμε ότι δεν είναι παρά οι όψεις του ίδιου νομίσματος, και άρα με βάση αυτό είμαστε ενάντια στο κεφάλαιο στο σύνολο του. Είμαστε επίσης ενάντια στο δίπολο υπέρ ή κατά  της συμφωνίας. Το όνομα δεν έχει καμία σημασία σε μία χώρα που έχει άστεγους, άνεργες, ανασφάλιστους με μισθούς πείνας αλλά και χιλιάδες αυτοκτονίες από το 2010 μέχρι σήμερα.

Αγωνιζόμαστε για το ξεπέρασμα των αποστάσεων που μας χωρίζουν (είτε είναι γεωγραφικές, είτε γλωσσικές, είτε πολιτισμικές) με την δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης εντός και εκτός των συνόρων, με σκοπό να καταστρέψουμε τα σύνορα και τα κράτη που μας χωρίζουν. Αγωνιζόμαστε ενάντια στην αναπαραγωγή των διαχωρισμών και των αντιφάσεων αυτού του κόσμου από εμάς τις ίδιες χωρίς όμως να πιστεύουμε σε ‘‘οάσεις’’ εντός του καπιταλισμού. Δίνουμε μάχη, όχι για την πατρίδα, αλλά για την κάλυψη των βασικών μας αναγκών και την καλυτέρευση των όρων διαβίωσης με συλλογικούς όρους, στοχεύοντας όμως παράλληλα στην κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και στο τέλος του καπιταλιστικού συστήματος.

 

Αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, πόλεμος εναντίον των αφεντικών

Το όνομα δεν έχει καμιά σημασία, οι εχθροί είναι στις τράπεζες και στα υπουργεία