Παρέμβαση στα MyMarket Σταυρούπολης

Στις 27/7 η Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών, η Συνέλευση Ταξικής Αλληλεγγύης και σύντροφοι/ισσες πραγματοποίησαν παρέμβαση στα ΜyMarket Σταυρούπολης, με αφορμή την απόλυση εγκύου λόγω της εγκυμοσύνης της. Πραγματοποιήθηκε μοίρασμα κειμένων, ανάρτηση πανό και έγινε σαφές στην εργοδοσία ότι τέτοιου είδους αυθαιρεσίες δεν θα περνάνε αναπάντητες.

Ακολουθεί το κείμενο:

Τα MyMarket ΜΟΙΡΑΖΟΥΝ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

Στα τέλη Απριλίου, εργαζομένη του καταστήματος MyMarket στην οδό Λαγκαδά, ενημερώθηκε από την εργοδοσία για την μη ανανέωση της σύμβασης της λόγω της εγκυμοσύνης της, χωρίς κάποια περαιτέρω αιτιολόγηση. Μάλιστα, ενημερώθηκε ότι αφού γεννήσει μπορεί να ξαναστείλει το βιογραφικό της στην εταιρία και αν υπάρχει κάποια κενή θέση μπορει και να επαναπροσληφθεί.

Το παραπάνω γεγονός δεν αποτελεί μεμονομένο περιστατικό καθώς έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα παρόμοιων απολύσεων που τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί παράλληλα με την εντεινόμενη εκμετάλλευση των εργαζομένων. Στην προκειμένη περίπτωση η εργοδοσία αντί να παρέχει στην εργαζόμενη τα επιδόματα και τις άδειες που της αναλογούν λόγω της εγκυμοσύνης, επέλεξε να την θεωρήσει μη «αποδοτική» και ζημιογόνα για την επιχείρηση με αποτέλεσμα την απόλυση της. Ουσιαστικά αυτό που της ειπώθηκε έμμεσα από την εργοδοσία είναι «μην κάνεις παιδιά αν θες να συνεχίσεις να εργάζεσαι».

Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποια/ος απολύεται γιατί δεν συμμορφώνεται με αυτά που επιβάλλει το κάθε αφεντικό ή απολύεται εκδικητικά γιατί τόλμησε να ζητήσει αυτά που δικαιούται (πχ ένσημα, ασφάλιση, υπερωρίες, καταβολή δεδουλευμενων). Είναι προφανές πως τα αφεντικά μπροστά στον βωμό του κερδούς δεν διστάζουν να απολύουν, αδιαφορώντας για τις ανάγκες των εργαζομένων ένω ταυτόχρονα πολλές εργαζόμενες/οι με το κίνδυνο να χάσουν την δουλειά τους, σκύβουν το κεφάλι και υποκύπτουν στις παράλογες απαιτήσεις.

Εμείς από την μεριά μας, θεωρούμε ότι τα δίπολα που επιβάλει η όποια εργδοσία, όπως «άνεργη μητέρα ή εργαζόμενη»,«δουλειά 7 στα 7 ή ανεργία», θα μας βρίσκουν απέναντι τους και θα αντιμετωπίζονται όπως πρέπει. Με οργανωμένους αδιαμεσολάβητους αγώνες των εργαζομένων και της κοινωνίας μέσω των οποίων θα διεκδικούνται τα αυτονόητα.

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΟΣ/Η ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ

Ούτε μια ώρα στο στρατό: συζήτηση με ολικούς αρνητές στράτευσης

Εκδήλωση -συζήτηση το Σάββατο στο πρώην στρατόπεδο Π.Μελά με ολικούς αρνητές στράτευσης: -ο καταπιεστικός μηχανισμός που λέγεται στρατός -η ανώνυμη εταιρεία «ελληνικός στρατός» -ο αγώνας των ολικών αρνητών -μαρτυρία αντιρρησία που φυλακίστηκε στο πρώην στρατόπεδο  

4o αντιφασιστικό τουρνουά

Για 4η συνεχόμενη χρονιά διοργανώνουμε το αντιφασιστικό τουρνουά στα δυτικά. Ένα αθλητικό, μουσικό αλλά πάνω από όλα πολιτικό γεγονός που θέτει τον αντιφασισμό και την αλληλεγγύη στους μετανάστες στο προσκήνιο του αγώνα στις γειτονιές.
Ούτε δυτικά ούτε πουθενά στις γειτονιές της προσφυγιάς φασίστας δεν χωρά.

18339167_120332000558362965_1228622358_o

 

Πρωτομαγιά στο πρώην στρατόπεδο

Την Πρωτομαγιά μετά την πορεία θα πραγματοποιηθεί στο πρώην στρατόπεδο Π.Μελά συλλογική κουζίνα και ρεμπέτικο γλέντι με αναφορά στο πολιτικό τραγούδι.  Σας περιμένουμε στη 1 η ώρα στην είσοδο από την πλευρά της εκκλησίας.

Τα άδεια στρατόπεδα μας ανήκουν

1η Μάη δεν είναι αργία είναι απεργία

Ανακοίνωση για τις εξελίξεις στο πρώην στρατόπεδο Π.Μελά

Με αφορμή την επίσκεψη Τσίπρα στις 8/3/17 στην Θεσσαλονίκη, και τις από κοινού με τον δήμαρχο Δερμουρτζίδη εξαγγελίες για το μέλλον του πρώην στρατοπέδου Παύλου Μελά, θα θέλαμε από την μεριά μας να τοποθετηθούμε για τα νέα δεδομένα, καθώς και για το πώς φτάσαμε στην ανακοίνωση της νέας συμφωνίας. Αρχικά να θυμίσουμε ότι συμφωνίες απόδοσης του στρατοπέδου έχουνε προηγηθεί και άλλες, όπως εκείνη επί κυβέρνησης Σαμαρά, και ίσως να έχουμε και άλλες στο μέλλον. Ένας αδιαμεσολάβητος και συλλογικός αγώνας για το πάρκο, δεν θα μπορούσε να στέκεται και να ετεροκαθορίζεται από τις συμφωνίες που μέσα σε κλίμα πανηγυρικό φέρνει η κάθε κυβέρνηση. Αντίθετα θεωρούμε ότι είναι οι ίδιοι οι αγώνες εκείνοι που καθορίζουν την τύχη του πρώην στρατοπέδου.

Στη 1/12 το δημοτικό συμβούλιο του Παύλου Μελά και ο δήμαρχος του, φέρανε πρόταση σύμφωνα με την οποία, ο δήμος έπαιρνε 280 στρέμματα για εμπορικές και άλλες χρήσεις και με τον στρατό να παίρνει 10% από τα κέρδη. Ο στρατός από την άλλη έπαιρνε 50 στρέμματα για το χτίσιμο στρατιωτικών κατοικιών με αποκλειστικά έξοδα του δήμου, και τέλος η εκκλησία κατοχύρωνε τα υπόλοιπα 8. Ο δήμαρχος μάλιστα παρουσίαζε την εν λόγω συμφωνία ως την μοναδική ευκαιρία αξιοποίησης κομματιού του στρατοπέδου από τον δήμο, δηλώνοντας παράλληλα ότι η μη επίτευξη της θα οδηγούσε στο ξεπούλημα του στρατοπέδου από το ΤΑΙΠΕΔ του στρατού. Η συμφωνία αυτή μπλοκαρίστηκε από την Ανοιχτή Συνέλευση Δυτικών Συνοικιών και συντρόφους συντρόφισσες. Θεωρούμε λοιπόν από την μία ότι η κίνηση αυτή από μεριάς της γειτονιας ηταν κομβικό σημείο του αγώνα, το οποίο σε ένα βαθμό καθόρισε τις αλλαγές και την αναδίπλωση της τοπικής και κεντρικής εξουσίας, όπως αυτές αποτυπώθηκαν στην νέα συμφωνία.

Από την άλλη είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η κυβέρνηση έχοντας να περάσει νέα μέτρα και ένα  4ο μνημόνιο, ψάχνει συνθήκες στις οποίες θα δείξει θεαματικά ότι πράττει και πράγματα από προς μία άλλη κατεύθυνση. Η υπόθεση του Παύλου Μελά ήταν μία ευκαιρία η οποία ικανοποιούσε την επικοινωνιακή στρατηγική της. Πρέπει να τονιστεί εδώ δηλαδή ότι αν δεν υπήρχε αυτή η συγκυρία, ίσως να επέμενε και τελικώς να περνούσε την αρχική συμφωνία που πήγε να ψηφιστεί με μία πιθανή ένταση της καταστολής σε όποιον θα αντιδρούσε.

Όσο αφορά την προσπάθεια του δημάρχου να παρουσιαστεί ως ο λυτρωτής που πέτυχε να δώσει λύση στο θέμα του Παύλου Μελά, θα απαντήσουμε με τον εξής απλό τρόπο. Δεν θα διαγραφεί ποτέ από την μνήμη μας αυτό που είχε συμβεί στις 1/12, όπου ενώ είχαμε διακόψει το δημοτικό συμβούλιο, εκείνος είχε πάρει το μικρόφωνο και τα πρακτικά στην γωνία της αίθουσας και παρακάμπτοντας όλες τις διαδικασίες επιχειρούσε να περάσει την προηγούμενη συμφωνία με κάθε μέσο. Επίσης για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του, η οποία και συνεχίζει την αναδιάρθρωση, εξαθλιώνοντας τα πιο φτωχοποιημένα κομμάτια της κοινωνίας, απαντάμε ότι δεν είναι παρά το «οξυγόνο του κεφαλαίου» και ότι θα μας βρίσκει απέναντι του σε κάθε κοινωνικό αγώνα.

Λίγα λόγια για την νέα συμφωνία.

Αρχικά το γεγονός ότι ο στρατός δεν θα παίζει κυρίαρχο ρόλο σε μία έκταση 344 στρεμμάτων, η οποία βρίσκεται ανάμεσα στις δυτικές συνοικίες, είναι μία θετική εξέλιξη. Ούτως ή άλλως θα ήταν αδιανόητο να ελέγχεται ένα τέτοιο κομμάτι γειτονιάς από τον θεσμό αυτό σε μία χώρα όπου ο στρατός δεν κατέχει την εξουσία. Ο στρατός ωστόσο, με βάση τη νέα συμφωνία εξακολουθεί να παίζει σημαντικό αν και υποβαθμισμένο ρόλο στο πρώην στρατόπεδο. Η νέα συμφωνία του εξασφαλίζει ένα 5% επί των κερδών που θα αποφέρουν οι μελλοντικές εμπορικές χρήσεις του πάρκου, ενώ και η ίδια η «παραχώρηση» του πρώην στρατοπέδου δεν είναι μόνιμη ούτε οριστική, καθώς μετά από 99 χρόνια ο στρατός θα έχει και πάλι τον τίτλο ιδιοκτησίας και το δικαίωμα να ζητήσει εκ νέου ανταλλάγματα. Ακόμη οι στρατιωτικοί εξακολουθούν να είναι η κατεξοχήν ευνοημένη κοινωνική ομάδα, η οποία και θα πάρει 83 έτοιμα διαμερίσματα, την ώρα μάλιστα που άλλοι άνθρωποι οικονομικά ασθενέστεροι χάνουν τις Τετάρτες στους πλειστηριασμούς τις πρώτες κατοικίες τους, ή καταλήψεις αγώνα και καταλήψεις στέγης μεταναστών εκκενώνονται (Ορφανοτροφείο, βίλα Ζωγράφου) και μετανάστες στοιβάζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Από την άλλη η εκκλησία νομιμοποιεί τα 8 στρέμματα όπου εδώ και μήνες έχει ήδη περιφράξει με συρματοπλέγματα. Τέλος, ο δήμος παίρνει όλη την υπόλοιπη έκταση με διάφορες υποχρεώσεις, όπως εκείνες της ανέγερσης των δύο μουσείων. Βέβαια το πώς θα αναπαλαιώσει ο δήμος τα ήδη υπάρχοντα κτήρια, το τι χρήσεις θα τους δώσει, το αν θα κτιστούν νέες εγκαταστάσεις και το ποιος θα είναι τελικά ο νέος χαρακτήρας του πάρκου είναι κάτι που μένει να το δούμε στην πράξη.

Από την άλλη εμείς θα συνεχίσουμε το αγώνα για ένα πάρκο ελεύθερα προσβάσιμο σε όλους, μέχρι να φύγουν και τα τελευταία συρματοπλέγματα, είτε αυτά είναι του στρατού, είτε της εκκλησίας. Για ένα χώρο πρασίνου ενάντια σε οποιαδήποτε προσπάθεια τσιμεντοποίησης. Για ένα χώρο που δεν θα είναι χώρος εμπορευματικός για παραγωγή κέρδους και κατανάλωσης. Τέλος για ένα χώρο διατήρησης της ιστορικής μνήμης μέσα σε μία καθημερινότητα, στην οποία οι άνθρωποι θα συναντιούνται για να αλλάξουν την μοίρα τους, και όχι για να την υπομείνουν.