Προβολή του ντοκυμαντέρ kill ’em all

Afisa Teliko(1)

Με αφορμή τον εθνικό παροξυσμό που ζούμε τον τελευταίο καιρό στην πόλη της Θεσσαλονίκης γύρω από το Μακεδονικό, αποφασίσαμε να προβάλουμε το εν λόγο ντοκιμαντέρ θέλοντας να αναδείξουμε την ιστορική μνήμη και να αντισταθούμε στην λήθη που πάει να επιβληθεί. Συγκεκριμένα να αναδείξουμε τις φρικαλεότητες και τα εγκλήματα πολέμου τα οποία συνέβησαν μετά την αντίστοιχη πόλωση του ίδιου ζητήματος στις αρχές της δεκαετίας του 90′. Την ημέρα πραγματοποίησης της προβολής συμπληρώνονται 23 χρόνια από την γενοκτονία των βόσνιων και τις σφαγές 8000 αμάχων της Σρεμπρένιτσα, σφαγές στις οποίες συμμετείχαν και Έλληνες εθνικιστές σε από κοινού επιχειρήσεις με τον σέρβικο και σερβοβοσνιακό στρατό.

Το ντοκιμαντέρ επίσης καταπιάνεται με το πως αξιοποιώντας την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο ελληνικός εθνικισμός και το ελληνικό κεφάλαιο αναθαρρούν ελπίζοντας σε γεωγραφικό και οικονομικής επιρροής επεκτατισμό αντίστοιχα.

Το βίντεο δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 2008, για λογαριασμό του αντιφασιστικού κινήματος, απ’ το Serajevo και αντιφασίστες συντρόφους

Η πόλη είναι ασφυκτική όταν την πνίγουν τα εθνικά ιδεώδη
Η κύρια ομπρέλα κάτω από την οποία βρίσκονται οι συμμετέχοντες στα συλλαλητήρια είναι αυτή της «αγάπης τους προς την πατρίδα». Ο πατριωτισμός ως λέξη είναι πιο εύπεπτη από το φασισμό. Ενώ παρουσιάζεται ως ανιδιοτελής αγάπη για την πατρίδα, πραγματικά αναρωτιόμαστε γιατί κάποια από τα κεντρικά συνθήματα των συλλαλητηρίων είναι: «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ σκοπιανέ/αλβανέ» και «στα όπλα στα όπλα να πάρουμε τα Σκόπια». Μάλλον η  «αγνή αγάπη για τη πατρίδα», πολύ εύκολα μετατρέπεται σε επεκτατικές βλέψεις και σε ρατσιστικό παροξυσμό.

Επίσης παρατηρούμε ότι ο πατριωτισμός τους χρησιμοποιεί τις ίδιες πρακτικές με τον εθνικισμό και τον φασισμό. Επιθέσεις σε μετανάστες, ομοφυλόφιλους, βεβηλώσεις των μνημείων του ολοκαυτώματος, πολλαπλές επιθέσεις σε καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους του αγώνα, είναι ορισμένα από τα γεγονότα που συνέβησαν στον απόηχο των συλλαλητηρίων για την Μακεδονία τους μήνες Ιούνιο-Ιούλιο και καταδεικνύουν τον κατ’ αυτούς εσωτερικό εχθρό.  Οι στοχεύσεις των επιθέσεων καθώς οι μέθοδοι που ακολουθήθηκαν (τραμπουκισμοί σε μη λευκούς, ξυλοδαρμοί, πογκρόμ σε μετανάστες) καταδεικνύουν ξεκάθαρο πολιτικό χώρο.  Είναι οργανωμένες και βγαλμένες από το ρεπερτόριο δράσης των φασιστών. Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν και το σύνθημα «μαχαίρι στην καρδιά του κάθε αντιφα(σίστα)».

Ας μη γελιόμαστε, το ξέρουν και οι πέτρες ότι τα συλλαλητήρια οργανώνονται, καλούνται, και περιφρουρούνται από φασιστικές οργανώσεις. Είναι οι φασιστικές  ¨γκρούπες¨ που ηγούνται (30 κουκουλωμένοι σε κάθε συλλαλητήριο) και δίνουν  τον  τόνο και ο εθνικιστικός οχετός είτε ακολουθεί και επικροτεί, είτε συγκαλύπτει. Είναι οι ¨γκρούπες¨ οι οποίες δεν θα μπορούσαν να σταθούν και να υπάρξουν χωρίς την νομιμοποίηση που δέχονται από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.  Επίσης δεν θα μπορούσαμε να μην κάνουμε και μία αναφορά και σε άλλους δύο βασικούς υποστηρικτές. Από την μία πρόκειται για τον θεσμό που δεν φορολογείται, ενώ παράλληλα οι υπάλληλοι του τρώνε με χρυσά κουτάλια και πληρώνονται με μισθό από το κράτος, την εκκλησία. Από την άλλη βλέπουμε τους διάφορους πολιτιστικούς συλλόγους που μόνο πολιτιστικοί δεν είναι.

Άλλο ένα στοιχείο που πρέπει να αναδειχθεί είναι ότι τα συλλαλητήρια αλλά και η εθνικιστική έξαρση στην βόρεια Ελλάδα δεν ήρθανε ουρανοκατέβατα. Γεννήθηκαν από συγκεκριμένα αίτια και μέσα σε ένα πλαίσιο σχέσεων με άλλους παράγοντες που ξεπερνάνε αυτά και την Ελλάδα. Συγκεκριμένα δηλαδή τα συλλαλητήρια δεν είναι παρά παράγωγα της κόντρας των δύο μεγάλων συγκρούσεων του κεφαλαίου στα βαλκάνια. Από την μία αυτό των ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ  που θέλουν να εντάξουν το γειτονικό κράτος στην δυτική σφαίρα επιρροής, και του ρώσικου κεφαλαίου από την άλλη που θέλει να το αποτρέψει επιδιώκοντας την υλοποίηση των δικών του πλάνων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο όλο και πιο φανερά εμφανίζονται στοιχεία για χρηματοδότηση του ρώσικου κεφαλαίου σε εθνικιστικές οργανώσεις, πολιτικούς, και διάφορους συλλόγους για την δημιουργία εντάσεων ενάντια στην γνωστή συμφωνία και από τις δύο πλευρές των συνόρων. Αυτό δεν είναι παρά άλλη μία απόδειξη για το γεγονός ότι ο φασισμός γεννιέται από το κεφάλαιο και γιγαντώνεται από αυτό όταν εκείνο το επιλέξει.

Παράλληλα θα λέγαμε πως ο πατριωτισμός των συλλαλητηρίων όπως διεξάγεται στον κοινωνικό διάλογο έρχεται να προστεθεί και να ενισχύσει την ανυπαρξία κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Όσο υπάρχουν τα συλλαλητήρια δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Τώρα πολεμάμε για την Μακεδονία και το ονοματολογικό μπαίνει πιο πάνω από τις συνθήκες τις καθημερινής μας ζωής. Δεν είναι τυχαίο το ότι ένα από τα κεντρικά συνθήματα είναι το ¨όχι και την Μακεδονία¨. Είναι γεγονός το ότι το θέμα τις ονοματοδοσίας παίζει κυρίαρχο ρόλο ταξικής εξομάλυνσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ότι δεν κουνήθηκε φύλλο στην ψήφιση του μεσοπρόθεσμου τον Ιούνιο.

Που ήταν όλοι αυτοί που ουρλιάζουν ότι μας κλέβουν την μακεδονική γη, όταν γίνονταν οι αγώνες ενάντια στα μεταλλεία της καναδικής Eldorado gold που καταστρέφει την φύση στην Χαλκιδική?

Που είναι όλοι αυτοί όταν δίνονται οι αγώνες ενάντια στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας?

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς θα πούμε ότι δεν ήταν και δεν είναι πουθενά. Αποδεικνύεται λοιπόν εδώ ότι ο πατριωτισμός οδηγεί σε ένα και μόνο πράγμα. Στο να γίνεις οπαδός της εθνικής ενότητας. Μιας ιδέας που μάχεται τους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες απ όπου και αν προέρχονται, μιας ιδέας που ομογενοποιεί αφεντικά – εργάτες, μιας ιδέας που βολεύει τους κυρίαρχους. Γιατί αυτό που θέλουν οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου είναι να έχουν τις εργατικές τάξεις των διαφορετικών χωρών σε εθνικιστική αντιπαράθεση, έτοιμους μέχρι και να σφαχτούν μεταξύ τους.

Αρχικά από την πλευρά μας στεκόμαστε απέναντι στην εθνική αφήγηση του ελληνικού κράτους που αυτοανακηρύσσεται ως η συνέχεια του αρχαίου μακεδονικού. Αφήγηση αυθαίρετη και αστήρικτη ιστορικά καθώς μεταξύ άλλων είναι αυτή που βλέπει διαχρονικά παντού εχθρούς της Ελλάδας, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την ανάδειξη εξωτερικού εχθρού, και που στην περίπτωση του μακεδονικού για παράδειγμα θρέφει τις επεκτατικές βλέψεις των φασιστών που αμυνόμενοι πάντα ονειρεύονται σύνορα με την Σερβία.

Ως προς τις συγκρούσεις του κεφαλαίου στην περιοχή που ζούμε, θεωρούμε ότι δεν είναι παρά οι όψεις του ίδιου νομίσματος, και άρα με βάση αυτό είμαστε ενάντια στο κεφάλαιο στο σύνολο του. Είμαστε επίσης ενάντια στο δίπολο υπέρ ή κατά  της συμφωνίας. Το όνομα δεν έχει καμία σημασία σε μία χώρα που έχει άστεγους, άνεργες, ανασφάλιστους με μισθούς πείνας αλλά και χιλιάδες αυτοκτονίες από το 2010 μέχρι σήμερα.

Αγωνιζόμαστε για το ξεπέρασμα των αποστάσεων που μας χωρίζουν (είτε είναι γεωγραφικές, είτε γλωσσικές, είτε πολιτισμικές) με την δημιουργία σχέσεων αλληλεγγύης εντός και εκτός των συνόρων, με σκοπό να καταστρέψουμε τα σύνορα και τα κράτη που μας χωρίζουν. Αγωνιζόμαστε ενάντια στην αναπαραγωγή των διαχωρισμών και των αντιφάσεων αυτού του κόσμου από εμάς τις ίδιες χωρίς όμως να πιστεύουμε σε ‘‘οάσεις’’ εντός του καπιταλισμού. Δίνουμε μάχη, όχι για την πατρίδα, αλλά για την κάλυψη των βασικών μας αναγκών και την καλυτέρευση των όρων διαβίωσης με συλλογικούς όρους, στοχεύοντας όμως παράλληλα στην κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και στο τέλος του καπιταλιστικού συστήματος.

 

Αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, πόλεμος εναντίον των αφεντικών

Το όνομα δεν έχει καμιά σημασία, οι εχθροί είναι στις τράπεζες και στα υπουργεία

 

Advertisements

Η κανονικοποίηση του βιασμού μέσα από την TV

Πρόσφατα στη συχνότητα του ant1 μία ειδικός εν ονόματι Αδαμαντία Καζάκου μας πληροφόρησε ότι για τους βιασμούς κύριοι παράγοντες είναι η βιταμίνη D και τα λίγα ρούχα που φορούν οι γυναίκες λόγω καλοκαιριού. Για τη συγκεκριμένη έρευνα αξίζει να αναφέρουμε ότι πλασάρεται ως μέρος επιστημονικής μελέτης άρα αυτόματα «αναβαθμίζεται» τόσο σε σοβαρότητα όσο σε εγκυρότητα. Έχει σημασία να αναφέρουμε εδώ ότι η τηλεόραση ως μέσο αναπαράγει κυρίως σεξιστικά, κυρίαρχα πρότυπα και τη κυρίαρχη κουλτούρα, αλλά αυτή τη φορά ξεπέρασαν ακόμα και το συνηθισμένο σιχαμένο μοτίβο που ακολουθούν.

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο άλλοθι για τους βιαστές υπολογίζοντας και το ψευδοεπιστημονικό προφίλ που πλασάρεται. Είναι μια προσπάθεια να συνηθίσουμε τους βιασμούς και τις επιθέσεις ως φυσιολογικό επακόλουθο και ο εκβιασμός μαζί με την επιβολή να μεταφράζονται ως ορμονική επίδραση. Είναι η πλήρης αντιστροφή των όρων και η ευθύνη πηγαίνει αποκλειστικά στις γυναίκες που δέχτηκαν βιασμό ή την απόπειρα και όχι στον ίδιο το βιαστή. Με άλλα λόγια είναι μια μορφή νομιμοποίησης του κατάπτυστου και σεξιστικού επιχειρήματος ότι οι γυναίκες προκαλούν με τον τρόπο που ντύνονται άρα έχουν την πλήρη ευθύνη ή μεγάλο μερίδιο στο βιασμό που προκαλείται. Είναι η αθώωση του βιαστή που προκαλείται από τα λίγα ρούχα και τη βιταμίνη D παραγράφοντας έτσι την αποκλειστική ευθύνη του ίδιου. Σε αυτό το σημείο ας αναλογιστούμε πώς μπορεί να αισθάνεται μία γυναίκα που έχει σαν βίωμα ένα βιασμό όταν ακούει αυτό το επιχείρημα. Είναι σαν να βιάζεται για άλλη μια φορά καθώς ακούει ότι την ευθύνη την έχει η ίδια κι αν είχε πάρει σοβαρά κάποιους παραμέτρους, όπως αυτή του ντυσίματος, η κατάληξη μπορεί να ήταν διαφορετική…

Ο βιασμός είναι μία στιγμή επιβολής και εξουσίας που στηρίζεται πάνω στο φόβο, στον τρόμο και την απειλή. Άλλωστε σε πολλές έρευνες έχει αναφερθεί ότι ο φόβος και η επιβολή είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που εξιτάρουν τους βιαστές. Νομικά και κοινωνικά δυστυχώς χτίζεται ένα περιβάλλον προστασίας προς τους βιαστές και όχι προς τις γυναίκες που δέχονται τη βία. Πρόσφατα στη Κόρινθο το δικαστήριο καταδίκασε τη γυναίκα που αμύνθηκε στον επίδοξο βιαστή της ενώ στη Λάρισα αθωώθηκε ο στρατιωτικός αν και είχε βιάσει…

Από τη δική μας πλευρά δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε να μαχόμαστε ενάντια στο σεξισμό και την πατριαρχία θέλοντας να αποτινάξουμε από πάνω μας τα κατάλοιπα που κουβαλάμε. Θα συνεχίσουμε να δομούμε ισότιμες και ανεξούσιες σχέσεις και να σαμποτάρουμε τα κοινωνικά πρότυπα που επιβάλλονται. Θα συνεχίσουμε να καλλιεργούμε το αίσθημα ελευθερίας για να μπορεί κάποιος/α να φοράει ότι τον/την εκφράζει χωρίς να δίνει αναφορά στο καθένα.

Τέλος το μόνο που μπορούμε να υποσχεθούμε στους επίδοξους βιαστές κι σε αυτούς που τους προσφέρουν άλλοθι ότι ο κόσμος του αγώνα θα περάσει από πάνω τους.

ΑΥΤΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΟΥΣ ΒΙΑΣΜΟΥΣ ΤΟ ΣΕΞΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ

Αντιφασιστική- αντιεθνικιστική συγκέντρωση 1/7 στις 18:00

Την Κυριακή 1/7 θα επιχειρήσει να βγει ξανά στο δρόμο ο εθνικός συρφετός που αγκαλιά με τα φασιστικά μορφώματα επιδίδονται σε επιθέσεις και ρατσιστικά πογκρόμ το τελευταίο διάστημα στην πόλη.
Θα μας βρουν όμως απέναντί τους και αυτή τη φορά.
Καλείται ο κόσμος του αγώνα να πλαισιώσει τις αντιφασιστικές δράσεις και να δώσει τις κατάλληλες απαντήσεις στο εθνικιστικό παραλήρημα.

ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ

ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΔΕ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ
ΚΑΝΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΔΕ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΠΆΡΚΟ ΤΟΥ ΕΚΘ(εργατικό κέντρο) ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΙΟΥΛΗ ΣΤΙΣ 18:00

Προβολή 2/7 στο πάρκο της Γωγούση

Ο κύκλος προβολών συνεχίζεται στην Σταυρούπολη, στο πάρκο της Γωγούση στις 8 30, με την ταινία «Μαζί ή τίποτα».

Μαζί ή τίποτα του Φατίχ Ακίν

Η ιστορία ξεκινά στη Γερμανία, όταν μία βόμβα εκρήγνυται ακριβώς μπροστά από το γραφείο του Νούρι, κουρδικής καταγωγής, και η Κάτια χάνει τον σύντροφο και το παιδί της μέσα σε μια στιγμή. Η αρνητική στάση της αστυνομίας κατά τη διάρκεια της έρευνας για τα αίτια και τους ενόχους, έρχεται να διακόψει τις στιγμές πένθους και να οδηγήσει στην ανάγκη για δικαίωση. Εκεί ξεκινάει η πραγματική τραγωδία, όταν η πρωταγωνίστρια θα βρεθεί μάρτυρας στη δίκη δύο νεοναζί, ύποπτων για την επίθεση. Σημαντική είναι η αναφορά στη Χρυσή Αυγή, η οποία δεν γίνεται καθόλου τυχαία. Θα μπορέσει λοιπόν, να επέλθει μία λύση μέσα από το δημοκρατικό δικαστικό σύστημα ή μήπως η αυτοδικία είναι ο μόνος δρόμος;

cine free dutika C-page-0